Miała piękne oczy niebieskie Wmówiłam jej, że w życiu poniesie klęskę.
„Kochanie mnie to rzecz trudna Może wydawać się też obłudna Nie licz, że będę dla ciebie miła Gdy dusza w środku zgniła Popsuta przez usta i serce…”
Bo Ty odeszłaś, a ja wciąż tu tkwię.
„Jeden anioł pragnący kochać, Drugi potwór z bólu zrodzony”
,,Bo jedyne, co po nim teraz mam, to lekkie fale na włosach, lecz ich jutro już nie będzie…”
,,[…]Razem z odwiecznej wojny końcem/Powinien strach odejść wraz ze słońcem/Ale nie odszedł, więc o co chodzi?[…]”
„Straszliwa ciemna otchłań, Bez początku i końca”
Gdzie nie spojrzę – tam chwil dawnych echa, przebrzydły ich wyrok dumnie za mną kroczy.
,,[…]Nie wiem jak się czuć/Gdy w tłumie ludzi uwięziony…[…]I jak się bronić, gdy brakuje siły?[…]”
Motyle i ćmy są piękne. Szkoda tylko, że niektórzy nie są w stanie tego dostrzec…
Tyle rzeczy zabiłam Sama w sobie.
Ludzie już tak mają, że czasem się zmieniają. Z przyjaciół bliskich i dobrych potrafią się zmienić w całkiem obcych.
Racja, można ranić z przypadku Ale to chyba nie w tym wypadku
W różnorodności jest piękno ukryte, W odmienności tkwi sens, choć czasem bolesny.
Niewypowiedziane słowa zostaną w mym gardle, a ja rzucę się gdzie popadnie/ Pod ziemią milcząca skończę, zdania swego nie dokończę.
Blizny takie, jakby zabolało wczoraj A chciałabym przeszłość wrzucić do wora
„Cudowna kraina i wyspa jak z horroru, anioł błękitny i potwór ognisty”
Choć serce tęskni, choć czasem boli, Muszę pozwolić odejść temu, co było.
Kolejna tyrada, tak dobrze się składa. Gdy znowu o swoich romansach wykładam. Zapraszam ponownie do szczęścia krainy. Dziś w kosmos wysyłam swoje wypociny…
,,Nocne tańce tak wspaniałe, przetańczone noce całe”
pode mną marniała lądu potęga…
Ale Ty jesteś moim Księżycem, Nawet w górach tych dalekich będę Cię kochała, Na zdjęciach będę widzieć Żyrardowa kamienicy, I że Cię spotkam kiedyś koło nich, nadzieję miała!…
Gdy to zaczynałam, nie umiałam nic prawie, A dziś wersy te piszę przy porannej kawie.
„I wyruszymy daleko przed siebie”
,,[…] Jak zakleić rany na sercu moim stare?/Może życie da mi jakąś radę…[…]”
Bardzo dziękuję ci, mój drogi przyjacielu. Proszę, pragnij przy mnie zostać, wybawicielu.
W cieniu chmur, gdzie słońce płacze, Życie się rozgrywa na tle smutku. Los ludzi krępuje, jak niewidzialne kajdany, A serca biją w rytm niepewności.
Całuj mnie do tchu utraty, […] Całuj, jak słońca promienie całują kwiaty.
Szybsza, lepsza, wygodniejsza
![The End [?] | Poem](https://samequizy.pl/wp-content/uploads/2024/05/18/images_646c6c6394f7.jpeg)
