Co sens posiada, a co go zatraca, tak kowal swojego losu ciągle powraca, w ciszy i w zadumie, dla wszelkiej jasności, usycha z powodu własnej niedoskonałości.
Co sens posiada, a co go zatraca, tak kowal swojego losu ciągle powraca, w ciszy i w zadumie, dla wszelkiej jasności, usycha z powodu własnej niedoskonałości.
„[…]Po godzinach, dobrach zaczyna działać/W twoim ciele szybko zaczyna rozrabiać[…]”
dopóki o tobie mówię, jesteś realny.
„Jednak właśnie to wiedziałam: Najpiękniejsze z marzeń miałam”
Traciłam całą siebie Próbując być kimś innym By nikt mnie nie skrzywdził
„Jak morze nie zna końca, tak i wspomnienia, Będą przychodzić, niezależnie od czasu…”
Jej uczucia dryfowały, szukając ratunku.
Cały ten ból Którego nie umiesz wyjaśnić Nie zniknie
,,Miłość to choroba, piękna choroba, jednak czasem nie da się z niej wyleczyć.”
Niby są takie pochmurne Lecz wiedz, opinie bywają złudne
Późną nocą słyszę płacz Idę tam, choć o tej porze ciężko wstać
Jutro wszystko się skończy.
Każdy krok, każda ścieżka, była naszą drogą, A nasze serca biły jednym rytmem, w harmonii.
Przyszło lato, a z nim mieczyki pełne traumatycznych wspomnień.
Bo łzy i depresja ukrywają się w środku, tam też zaczynają niszczyć. To co zrobiły zauważysz dopiero, gdy będziesz na pogrzebie osoby, na której chociaż trochę Ci zależało.
„Kładę się spać myśląc Czy następnego dnia myląc Sen z rzeczywistością Spotkam się z twoją osobowością Marzę byś wysłał wiadomość Zwykłą, jak przechodni jegomość…”
Niech mnie gwiazdy w niebiosa pochwycą…
Mimo, że to co boli całkiem nie przeszło To to, co najgorsze na szczęście odeszło.
„[…]I pomóż mi przejść przez snu bramę/Bym wydostał się na jawę…[…]”
i choć wiem, że mnie to niszczyło, pragnę do tego wrócić
W szumie deszczu skryci, rumieńcami okryci/Stoimy wpatrując się w siebie nawzajem, dzięki twojej obecności listopad wydaje się majem.
Modliłam się codziennie, by nie spojrzeć ci w twarz, teraz jesteś bezsilny, straciłeś kolce.
Zbuntowani przeciwko Bytowi Wszechładnemu.
,,[…]Nie jest… wcale taki dzielny/Drży mu ręka, tłucze serce…/Zbyt długo trwał w tej męce[…]”
A kiedy umrę Moje prochy spoczną w urnie
„Ludzie zakochują się przez namiętne pocałunki, zmieszane oddechy i czuły dotyk rąk.”
Ja chciałam za nimi wskoczyć w ogień Ale na koniec to oni zgasili płomień
Szybsza, lepsza, wygodniejsza
![Ocean rozpaczy [Wiersz]](https://samequizy.pl/wp-content/uploads/2024/07/19/images_bad2abb9bcba33ee.jpeg)
