Są miejsca, w których czas nie leczy ran, lecz pokrywa je porcelaną. Wystarczy jeden niewłaściwy ruch, by spod pięknej powierzchni wypłynęło wszystko, co miało zostać zapomniane.
Są miejsca, w których czas nie leczy ran, lecz pokrywa je porcelaną. Wystarczy jeden niewłaściwy ruch, by spod pięknej powierzchni wypłynęło wszystko, co miało zostać zapomniane.
Tam, gdzie kończy się droga i cichną rozstaje, tam złoto na płatkach na wieki zostaje.
Wiele ludzi ma z kim wychodzić do parku, widzi w sobie potencjał, rozwija pasje, ale ja? Nie wiem już czy istnieje coś takiego jak sens. Przepraszam
Opowieść o ludziach, którzy nawet we własnym śnie nie mogą się czuć bezpiecznie.
Niektóre rzeczy i wspomnienia można za sobą zostawić, zakopać w „dawno i nieprawda”. Niektóre jednak zostają gdzieś na dnie serca i nawet miłość nas od nich nie uratuje.
Rita spotyka ducha wojennej ciotki, Ani. Musi odnaleźć ukryty w murze pamiętnik, by oczyścić jej imię z zarzutów o zdradę. Czy prawda i tragiczny wypadek Rity przyniosą rodzinie wyczekiwany spokój?
Telefon od zmarłej osoby. Tajemnicze ostrzeżenia. Czas, który nieubłaganie ucieka. Czy bohaterka odkryje prawdę, zanim będzie za późno?
Choć tylko Imperium wojuje, cały świat żyje tą walką. Królowa rusza na wojnę, oficer rozpoczyna rejs, oszust zrywa maskę, ateista goni za zemstą. Wszystkie piony grają zgodnie z jakąś wyższą melodią.
Wymiary Pradawnych to nowy, niebezpieczny grunt, po którym przyjdzie stąpać Kendrze i Sethowi, jeśli chcą powstrzymać tajemniczego Mistrza i Ederina. Na szczęście nie są w tym wszystkim sami.
(…) Bo zrozumiała, że miłość nie kończy się w dniu pożegnania. Czasami zostaje z nami… w najprostszych gestach. Na przykład w jednej białej róży.
Była chłodna, ciemna noc. Księżycowa Gwiazda cicho chodził po swoim legowisku. Ciągle myślał o wojowniczce ze swojego klanu. Nazywała się ona Gepardzie Futro. – Jak bardzo ją lubię. […]
Czarna kotka schyliła się nad zdobyczą i wgryzła się w ciało królika. Co mogła oznaczać sekretna wiadomość od Brzozowej Gwiazdy?
Srebrnej Łapie bardzo ciężko pogodzić się ze śmiercią brata. Gdy lis napada obóz, poświęca swoje życie za kociaka i dołącza do Mrocznej Łapy w Klanie Gwiazdy.
[…] Pamiętałam, jak kiedyś to było przepiękne miejsce do biwakowania. To tu odbyła się moja pierwsza wycieczka szkolna. Ale to było dawno temu, a teraz wojna wszystko zepsuła. […]
Lilie są symbolem niewinności. Czasem jednak zwiastują coś zupełnie innego. Zwłaszcza gdy zaczynają pojawiać się u drzwi dziewczyny, która powinna być martwa.
Stary las, którego próżno szukać na mapach, kryje w sobie sekret starszy niż ludzkość. To miejsce, gdzie czas płynie na opak, a natura sama wymierza sprawiedliwość.
Na telefonie nie było ani jednej kreski zasięgu, a ja znalazłam się na cmentarzu z zaniedbanymi grobami. Od tej pory wspomnienia w mojej głowie się zamazują.
Masz 20 lat, jesteś hrabianką i właśnie stałaś się kartą przetargową. Czy śliski narzeczony Nataniel to Twoje jedyne więzienie? Lord Vanguard brutalnie zburzy Twój poukładany świat!
Utrata najważniejszej dla niej osoby sprawia, że Kendra pragnie zemsty na tych, którzy ją zawiedli. A gdy ktoś nie ma nic do stracenia, staje się niebezpiecznym przeciwnikiem, nawet dla samego siebie.
Doświadczyłem snu, który potrafi zburzyć stabilność u każdego najsilniejszego człowieka.
Idzie na cmentarz i szepcze przez łzy: „Przyniosłam słońce, by ładne mieliście sny”.
(…) Uśmiechnęłam się, bo zrozumiałam, że niektóre osoby nie zostają z nami na całe życie. (…) Czasami ktoś pojawia się tylko na kilka rozdziałów, a mimo to potrafi zmienić całą historię. (…)
Ona zawsze miała na twarzy piękny uśmiech. Powtarzała, ze nie ma problemów. Och, jak wspaniale udawała…
Każdy ma swoją przeszłość. Jedni wspominają ją z nostalgią. Inni z bólem. Inni w ogóle do niej nie wracają. Jednak są i momenty w życiu, którymi kieruje… Miłość.
„ — Klanie Ostu, Klanie Wierzby, Klanie Chabru. Pokonaliśmy Klan Gwiazdy! — krzyknął kocur.”
(…) Uśmiechnął się lekko. Bo wiedział, że niektóre osoby nie muszą być obok nas, żeby na zawsze pozostać w naszych sercach. (…)
[…] — Ja… po prostu… Ja nigdy Ci nie ufałam, nie wiem czemu… bałam się ciebie. To nie byłą Prawdziwa miłość.– jęknęła […] — Rozumiem — odpowiedział kot — Nikt mi nie ufa — […]
Deszcz padał nieustannie, a ciężkie krople wody spływały po wąsach kotki, gdy tak biegła przez las. Ogon powiewał jej na wietrze, łapy zostawiały powoli zanikające ślady na mokrej glebie.
Gdy Zamglona Łapa I Księżycowa Łapa wyruszają na patrol, los strasznie wystawia kotkę na próbę. Czy dadzą radę wrócić do obozy bez żadnych niefortunnych sytuacji?
Jest ich szóstka. Jeden kamper. I jedno zagrożenie czychające na nich gdzieś w ciemności lasu i nocy.
„Sheila, to bezcelowe!- A, gadaj co chcesz! Ja tam jadę i kropka!- To będzie męczące, naprawdę nie warto- Naprawdę to nie warto tak jęczeć! Choć mi pomóc, muszę spakować walizkę…”
„Wpatruje się w ciemny sufit. Przed oczami tańczą mi kolorowe plamki. Nie jestem pewien czy tak powinno być.”