Szedłem samotnie alejką dość zgrabną…
Niech sumień martwota w żałości przepadnie…
„Wtedy ja – ze skrawków poetyckości rozwianych po pustostanach mego wnętrza – zstąpiłem z piekieł czeluści.”
Kaleczę barwami bezodcień moich oczu…
Ja — ze strzępków poezji artysta znikomy, w otchłań nietreściwą opadam bezdechu.
Upojona nocą, wzrokiem nieobecna, jakby z niebytności siłą ją wydarto.
Niech mnie gwiazdy w niebiosa pochwycą…
Słonymi łzami zatopiłem ikarowe marmury, w które cisnięto pamięci okruchy.
Zapach Twój, dawno wiatr rozwiał….
swą 𝘯𝘪𝘦𝘱𝘰𝘦𝘵𝘺𝘤𝘬𝘰𝘴́𝘤́ wypleniam do bezdni
Gdzie nie spojrzę – tam chwil dawnych echa, przebrzydły ich wyrok dumnie za mną kroczy.
pode mną marniała lądu potęga…
Dostrzegłem ja Ciebie pośród tłumu ściany….
❝Czas się zatrzymał, serce rozszalało❞
„wiosenne słońce zakryły chmury, szarość spowiła niebios przestworza”
Gdy stałem nad grobem mojego szczęścia….
Głupca marzenie – być ponad żywioły!
❝Twór kremowy spragniona dusza kąsa❞
spojrzeć ino starczy raz a już widać, żeś szkarada
Kiedy znikasz, to posmak goryczy krępuje mą duszę, wywołuje żale…
„Słowa, co z serca ciemnego spływają są czarne i suche, jak zwiędłe róże”
„I choć nie miłujesz mnie prawdziwie – w odmianę serca upartego wierzę”
„dotknąć cię? czyn zakazany – oglądać cię muszę z daleka”
Kto z was prawdziwym jest potworem?
„Zimny i stonowany rozum jednoznacznie sprzeciwiał się obdarzeniu Cię uczuciem. A serce? Serce wyrwało się z kajdan rozsądku, krusząc je na drobny pył.”
„Ona jest jasna niczym dzień…. a ja to mroku własnego cień”
„Pragnę mieć jej duszę czułą, którą tak skrycie miłujesz”
„Gdy zamykam oczy widzę twarze piękności, co są twoim ideałem”
Patrząc w twe oczy – noc widzę…
„marzenia ciśnięte o twardą ziemię tak okrutnie, wszak ich kwiaty młode”
„Nie stawisz im nigdy oporu, gdyż naraz są dobrem i złem”
„Księżyc na drogę rzuca swój cień , tam matka z synem na koniu gna”
„Cóż ja takiego w Tobie zobaczyłam, że od razu się zakochałam?”
„Cisza zagłuszana niemym wrzaskiem ludzi, co żywot zakończyli”
illusio_doloris