stanę się bezużyteczna, gdy nie będę potrafiła ogrzać cię podczas szalejących śnieżyc
Niepewna tylko w przenośni
oddałabym wszystko, byś nie zwiędła w moich ramionach.
Ukróć moją emocjonalność.
tak wiele bym dała, by choć na chwilę spojrzeć na zimę twoimi oczami.
dopóki o tobie mówię, jesteś realny.
Miałaś być daleko, poza zasięgiem radarów i map, nieuchwytna i odrealniona.
nic nie przeminęło
artyści wyrwani z kontekstu
Ociekamy destrukcją.
Martyrologia zimy.
Och, proszę zaprzecz, że wypadłam z wprawy w byciu człowiekiem wiosny.
wygrywam zapomniane melodie na twych żebrach.
Chyba stałam się jeńcem nawyku wyolbrzymiania rzeczywistości.
Czy ukoisz mnie, antonimie perfekcji, i ukołyszesz do snu?
Najchętniej obsadziłabym tobą wszystkie sady świata.
[…] świat, który rozerwał mnie pięknem.
Już tak upoetyzowaliśmy życie, że nie umiemy zamknąć się w czterech ścianach i wyłączyć myśli.
Pisz do mnie, artysto, wylewaj swe gorzkie żale i zwierzaj się z marzeń tych wszystkich, które goniłeś aż do samej przepaści.
Jeszcze wczoraj przysięgłabym, że każdy poeta na tym świecie oddycha różami.
Gloryfikuję te chwile. Zakochałam się w niedoli.
Nieład ochrzciłam swą inspiracją, a morze domem.
Lampa pod sufitem zdawała się być reflektorem oświetlającym tę wyimaginowaną scenę, podczas której była tylko ich dwójka i zapach kawy na stole. Nic więcej się nie liczyło.
Naiwność artystyczna to choroba dwudziestego pierwszego wieku.
Rzym legł u naszych stóp, a my jednym kopnięciem zburzyliśmy Panteon.
Nie odmówię kolejnej dawki przeszłości.
Na siłę chcę wyhodować w sobie cząstkę ciebie.
Poetyckość wyparowała wraz z ostatnim papierosem.
Fiołki nie wyglądają już tak pięknie, odkąd zasadziłam obok nich maki koloru Twych włosów.
Nigdy nie było dla poetów słońca na niebie, więc nauczyli się hodować jego promienie w swych duszach.
Mało mnie zostanie wśród tych polnych kwiatów, a matka natura grzechów wybaczyć nie zdoła.
Z przypadku się wzięła zieleń w umysłach, które przespały wiosnę i na jesień postanowiły zakwitnąć.
Wywody Artystów zapadły już w zimowy sen, przykryte szronem głuchych na nie uszu.
EverlastingPoet