„Ciemność powróci do doliny, a światem na nowo zacznie rządzić chaos i strach”
„Ciemność powróci do doliny, a światem na nowo zacznie rządzić chaos i strach”
»Spotkacie się w pełnię księżyca, w bitwie rozstrzygając proroctwo, które czeka na tą noc od kilkunastu lat«
,,[…] jeśli chcesz to będę Twoim koszmarem – proszę bardzo, sam się o to prosiłeś […]”
„Ciemność spowije świat, najciemniejsza noc nastanie, gdy klany staną do bitwy.”
Ciemność to nierozłączna część nas. To mrok sprawia, że nasze serca są ogrzewane przez światło słońca. Bez ciemności nie znajdziemy promyka nadziei.
” — Według legendy kiedy prawdziwie lojalny i odważny człowiek przybędzie nad ten staw, a potem go dotknie, światło rozbłyśnie się na wszystkie strony, ożywiając na nowo całe to miejsce.”
„I chyba, jednak jeszcze nie zdążyliśmy zabić naszych wewnętrznych dzieci, gdyż boimy się jedynie własnych potworów w ciemnych zakamarkach zmatowanych animarum.”
Nie ma siły bez słabości, bez ciemności nie zapłonie żadne światło, a bez straty nie będzie miłości.
„Niesamowite, prawda? Stoimy po przeciwnych stronach w czasie smoczej apokalipsy, ale jakimś cudem nie zniszczyło to naszej przyjaźni”
Gdy pradawna siła uwalnia się z więzów i wydostaje na wolność, nic już nie będzie takie samo. Czy Rycerzom Świtu znów uda się ochronić świat przed nadciągającą zagładą?
Siedem grzechów głównych, siedem Aspektów Grzechu, siedem ofiar. Nadszedł czas na oczyszczenie świata z grzechu, lecz by to uczynić, należy wpierw przelać ludzką krew.
W takim mieście jest trudno żyć. Niby ciągle są światła, ale pomiędzy ciemnymi uliczkami przekrada się mrok. Światło w różnym rozumieniu nie dociera wszędzie.
„— Dla człowieka, jak ty nie ma już ratunku (…) Ale ja nie chcę się stać takim potworem, jakimi wy jesteście!”
„Przez ostatnie kilkanaście lat wiele się zmieniło w Elorii, krainie dobrobytu i szczęścia. No, może jednak nie jest to już tak idealne miejsce? …”
Wszystko zaczęło się od tego listu! Cała ta historia mogla potoczyć się zupełnie inaczej…
Nie idź za mną. Zawróć. Jest tu dla Ciebie zbyt mrocznie, ciemno, strasznie, zimno. Nie podchodź do mnie. Nie rań się. Odejdź. Zapomnij mnie. Żyj tak, jakby mnie nie było.
Serce, strzała i lód, który rozchodzi się po moim ciele. Powoli zamarzam na Twoich oczach. Nie wierzysz. Chcesz krzyczeć, zamknąć oczy, lecz nie możesz.
Gdy wszystko się zaczęło, nie wiedziałyśmy na, co się piszemy. Wiedziałyśmy jedno — że musimy to zrobić.
Nie wiem, kto kazał zaprosić mnie na bal maskowy, ale poszłam i okazało się, że to codzienne życie.
Historia pełna bólu, rozczarowań, rozpaczy, cierpienia i ciemności… Gdzie w tym wszystkim miejsce na miłość?