Czy jest litość dla tyrana, który zabił w sobie sens? Czy ktoś kiedyś mi wybaczy…? Czy ja mogę wolny być…? Czy też Piekło jest jedynym tronem, dla takiego króla jak ja…?
[…] Nikt nie mógł wiedzieć, że ich idealna Aurora Lewis jest blisko załamania nerwowego. Że każdego dnia zastanawiam się, po co tak naprawdę żyje. […]
„Las spłonie. Wszyscy zginiemy. Po leśnych klanach nie pozostanie nawet ślad. […] Naszą jedyną nadzieją jest to, że wyniesiemy się stąd jak najszybciej, póki mamy jeszcze jak i dokąd uciekać”.
W lustrze widzi odbicie obce i dalekie, staje się powoli czasu ściekiem. Wszystkie pragnienia, co kiedyś płonęły, dziś w mroźnej ciszy dawno już zasnęły.
Pestko…? Pestko! Gdzie jesteś?
Przygniatająca samotność. To było jedyne, co teraz czuła. Te wszystkie koty, które rozmawiały, śmiały się, siedziały obok siebie, dzieliły językami… —To był dla niej koszmar.
Blizny nie zniknęły. Zmieniły tylko język.
Uczę się mówić o bólu, nazywać rzeczy po imieniu. Nie po to, by ktoś mnie ocenił, nie po to, by ktoś mnie naprawił – ale po to, bym w końcu usłyszała siebie.
Próbowałem uciec od lęku, który dawał mi w kość każdego dnia.
Who are we when the mask falls? The remains of people when someone shatters our hearts?
Britney, Alexis i Juliette – trzy przyjaciółki, które w szkole udają, że wszystko gra, choć każda z nich niesie coś pod skórą. Pojawiają się pierwsze sygnały, że między nimi zaczęło się coś psuć.
[…] Ich chora obsesja doprowadziła do tego, że ja Limly Abershy, księżniczka najpotężniejszego rodu, w wieku dwudziestu iluś lat, nie znała prawie nikogo. […]
Lazurowe Spojrzenie zawsze czuła, że jest trochę inna. Siedziała na brzegu rzeki, patrząc w swoje odbicie.
„Nie mam zamiaru zabijać cię moimi własnymi zębami czy pazurami – czarna kocica zaczęła iść w stronę siostry, tym samym zmuszając beżową kotkę do posuwania się w tył, coraz bliżej krawędzi przepaści.”
fanfiction 1/6
Nie uważam, żebym był złym człowiekiem. Jestem po prostu skończonym sukinsynem.
„[…] Latarka jeszcze działała, świecąc słabym, ciepłym, pomarańczowym promieniem. Za dzieciaka zawsze używałem tej latarki, by patrzeć na fotografię w środku pojemnika.”
Historia o dorastaniu, pierwszych uczuciach i próbie pogodzenia szkolnej codzienności z emocjami, które potrafią zmienić wszystko.
