On był różą, kłującą, ale przepiękną. W znaczeniu ludu zwiastowała ona nadejście lepszego jutra. Ona była smokiem, pięknym i potężnym. Według wielu, zwiastowały one katastrofę.
Biegłem, by zostawić za sobą przeszłość. Jeden krzyk na starym moście miał być końcem wszystkiego, co toksyczne, a stał się początkiem nagłego spotkania. Czy cisza może powiedzieć więcej niż sto słów?
„Wcześniej nie miałem pewności czym jest, i nie dotykałem jej myśląc, że to kwas. Teraz nabrałem pewności, że dopóki jej nie wypiję, nie wykończy mnie, nie fizycznie. Była zwykłym atramentem(…)”
„Jestem zmęczona udawaniem // popękanych maski kawałków składaniem”
Świat kierowany przez AI może wydawać się idealny. Ale nim nie jest. Nie gdy nie dajesz się kontrolować.
„Z każdym kolejnym dniem // staję się większym cieniem”
Ty i ja – przypadkiem się nie spotkaliśmy. Jakiś cel nasze losy miały. Lecz jakie? To zagadką niemałą pozostaje.
Me myśli mijają się z sensem, gdy wątpliwości przybywa. Czy na to serce zasługuję? Czy miłość jest sprawiedliwa?
„Niczym piękny kwiat w ustroni, wyrastający z bólu i złości…”
„Chyba się zakochuję // motyle w brzuchu czuję”
Za nami wojny, przed nami wojny. A teraz, żyjemy w erze zapomnienia.
Ruun – wężowy wojownik o wielkim sercu, totalnie nierozumiejący ironii. Co z tego wyniknęło? – wieczór zupełnie inny niż zaplanował.
,,-Powinniśmy odpuścić, Muszelkowa Gwiazdo. Żadna boczna ścieżka nie prowadzi do dobrego rozwiązania.”
Przyszłość zninęła, ukryta przed niechcianym wzrokiem. To powinien być naturalny stan rzeczy, jednakże kiedy coś się miało i nagle to coś jest ci odbierane, to chcesz to odzyskać.
Tak beztroska. Tak żywa. Jakby w jej świecie nie było pękających luster ani szeptów w murach.
,,Była niezniszczalna. A czy cokolwiek może zniszczyć coś niezniszczalnego? Wydawało się, że nie. Lecz wtedy przyszła wojna…”
