[…] Ich chora obsesja doprowadziła do tego, że ja Limly Abershy, księżniczka najpotężniejszego rodu, w wieku dwudziestu iluś lat, nie znała prawie nikogo. […]
W lustrze widzi odbicie obce i dalekie, staje się powoli czasu ściekiem. Wszystkie pragnienia, co kiedyś płonęły, dziś w mroźnej ciszy dawno już zasnęły.
Pestko…? Pestko! Gdzie jesteś?
Lazurowe Spojrzenie zawsze czuła, że jest trochę inna. Siedziała na brzegu rzeki, patrząc w swoje odbicie.
Blizny nie zniknęły. Zmieniły tylko język.
Uczę się mówić o bólu, nazywać rzeczy po imieniu. Nie po to, by ktoś mnie ocenił, nie po to, by ktoś mnie naprawił – ale po to, bym w końcu usłyszała siebie.
Próbowałem uciec od lęku, który dawał mi w kość każdego dnia.
Czasami nieświadomie poruszamy się ścieżkami przeznaczenia…
Siostry uwięzione na wyspie. Przeznaczenie, którego nie wybrały. Boginie zmuszone do ukrywania się. Czy uda im się wydostać z zamknięcia i spełnić swoje marzenia?
– Dlaczego mi to zrobiłaś, Rei? -powtórzyłam. Nikt nie odpowiedział. Nie musiał. Wystarczyła cisza.
„Las spłonie. Wszyscy zginiemy. Po leśnych klanach nie pozostanie nawet ślad. […] Naszą jedyną nadzieją jest to, że wyniesiemy się stąd jak najszybciej, póki mamy jeszcze jak i dokąd uciekać”.
„Nie mam zamiaru zabijać cię moimi własnymi zębami czy pazurami – czarna kocica zaczęła iść w stronę siostry, tym samym zmuszając beżową kotkę do posuwania się w tył, coraz bliżej krawędzi przepaści.”
fanfiction 1/6
Nie uważam, żebym był złym człowiekiem. Jestem po prostu skończonym sukinsynem.
Przygniatająca samotność. To było jedyne, co teraz czuła. Te wszystkie koty, które rozmawiały, śmiały się, siedziały obok siebie, dzieliły językami… —To był dla niej koszmar.
Historia o dorastaniu, pierwszych uczuciach i próbie pogodzenia szkolnej codzienności z emocjami, które potrafią zmienić wszystko.
„[…] Latarka jeszcze działała, świecąc słabym, ciepłym, pomarańczowym promieniem. Za dzieciaka zawsze używałem tej latarki, by patrzeć na fotografię w środku pojemnika.”
Siostry uwięzione na wyspie. Przeznaczenie, którego nie wybrały. Boginie zmuszone do ukrywania się. Czy uda im się wydostać z zamknięcia i spełnić swoje marzenia?
Marne te Wasze winy i przekupstwa czasu przyszłego. Przyznajcie się do swych win, dobitnie i z rozgłosem. Nie przepraszajcie ani nic, wszak to było kiedyś Waszym losem.
