Patrzę na ciebie jak na stare zdjęcie krzywe, prześwietlone, a i tak boli gdy z żalu tak pisze, gdy ze złości uginają mi się nogi.
aklivka.
Zatańczę z nim wśród deszczu, gdy noc się w skórę boleśnie wbije, gdy chłód zamiast zachwytu po kręgosłupie spłynie.
Krążyłam krótko i bez skutku wszelkiego, byłam pewna upadku swego. Do tej pory żyć to trud ogromny, bawię się niechlubnie w literackie metafory.
Promyki słońca rozmyte w dłoniach, błyszczysz blado dla mamy mojej, świecącą drogę do marzeń jej wskażą
Nie mogę zapomnieć o niezagojonych ranach O lukach, w których szukałam ciebie do rana
Bo każde słowo to szept, co w ciemności szuka, Do zamkniętych drzwi nadziei cicho puka. Nawet jedna łza, co po policzku spłynie, Może być mostem w najcięższej godzinie.
Widzę tylko jak palą się światłem te z zimnego szkła witraże. I gdy leżę w ciszy, gdy serce odpoczywa, jej śpiew jak mantra mnie do siebie wzywa. Nie chcę jej słuchać, błagam by przestała…
W filiżance drzemie smoła, gęsta i gorąca, nie to co nijaki trunek, gardło trujący, wciąż niewystarczający. Budzi zmysły dymnym aromatem, gdy poranek jeszcze śpi.
Starsze panie lubią młodych zagadywać jak to teraz u nich mija. I miłosne swe rozterki w sercach chowają, choć wciąż w ich oczach dawny blask ludzie odnajdą.
Gdy znów mnie spotka ta biała droga, Co lśni jak gwiazdy, jasna i złoga, Nie zawracając, wpadnę w Utopię, Gdzie własny grób swym skarbem wykopie.
Dziś słońce nad nami, to dobry jest znak. Gdzieś rodzą się nowi poeci i czuje każde z tych dzieci wolności smak.
W wazonie znów gnije ta biała lilija, blask dnia w cieniu powoli się zmywa. To, co żyło, w mroku się teraz wije, bo ogień pochłania tylko lilije.
Me myśli mijają się z sensem, gdy wątpliwości przybywa. Czy na to serce zasługuję? Czy miłość jest sprawiedliwa?
W lustrze widzi odbicie obce i dalekie, staje się powoli czasu ściekiem. Wszystkie pragnienia, co kiedyś płonęły, dziś w mroźnej ciszy dawno już zasnęły.
Wiersz mój zwyczajny, puenta kuleje, lecz w każdym słowie mam swą nadzieję. Bo choć tekst marny i rym bywa tani, to w nim mieszkam ja – między kartkami.
Nie jestem Wieszczem, co naród prowadził, choć w moich rymach cień duszy się osadził. Ci dawni mistrzowie święci nie byli, cudzym nieszczęściem chętnie się poili.
Marne te Wasze winy i przekupstwa czasu przyszłego. Przyznajcie się do swych win, dobitnie i z rozgłosem. Nie przepraszajcie ani nic, wszak to było kiedyś Waszym losem.
Nie widziałam na tej drodze przeszkód, czysta piaskowa, bez skrętów. Teraz może jest jedna wspomniana blokada, tęsknota mała.
I ta gorycz ludzka w gwiazdach zapisana, nim się obejrzysz, skończysz jak ona sama.
Ale najdroższa, z czasem się przyzwyczaję, że nie będziesz tutaj nigdy na stałe.
A ludzie wciąż toną w grzechu i toną w miłości, gdy czas nieubłaganie gna ku przyszłości. Skoro życie jest jedno, niech z niego korzystają, niech dumnie idą przed siebie i szczerze kochają.
I choć są te chwile ciężkie, obfite, nagminne, mądre, szczere i wspaniałe Miłość kończy się na cichym kochaniem…
nie szukam ucieczki ani porady, chcę tylko wierzyć, żeśmy nie starzy.
I często ci powiem, przyjacielu, że myślę o historii starszego pana w kapeluszu I czasami sama kładę na ich grobie białe róże, w modlitwie pozdrawiam, by nawet w zaświatach kochali się nadłużej.
Marne wiersze, pisane o północy. Marne życie, które trudzi się w nocy
i może kiedyś jeszcze będę obok ołtarza
Rzecz w tym, że ja też chcę być Twoja, nawet jeśli chwilowa.
Atencja to umiejętność skupienia uwagi na czymś konkretnym.
Czy jesteś raczej jak wredna Cloé czy może przypominasz miłą i uczuciową Zoé?
aklivka.