I chyba na zawsze pozostanę tylko bezdomną wiedźmą, bo nawet moja córka nie wzbudziła we mnie tyle miłości, bym nazwała ją domem. Nikt nie był tego godny.
I chyba na zawsze pozostanę tylko bezdomną wiedźmą, bo nawet moja córka nie wzbudziła we mnie tyle miłości, bym nazwała ją domem. Nikt nie był tego godny.
Człowiek płacze i rozpacza tylko wtedy, gdy ma jeszcze nadzieję. Kiedy nie ma żadnej nadziei, rozpacz przybiera postać przeraźliwego spokoju.
Nie bała się ona śmierci, ona na nią polowała. Bowiem śmierć zabrała jej matkę, gdy młoda Lestrange miała zaledwie cztery lata.
Szybsza, lepsza, wygodniejsza
