[…] W oczach bogini pojawił się ogień i nienawiść, a ona sama, wykazała to, co kryła w środku – ból po stracie kogoś bliskiego […]
Widzę tylko jak palą się światłem te z zimnego szkła witraże. I gdy leżę w ciszy, gdy serce odpoczywa, jej śpiew jak mantra mnie do siebie wzywa. Nie chcę jej słuchać, błagam by przestała…
W filiżance drzemie smoła, gęsta i gorąca, nie to co nijaki trunek, gardło trujący, wciąż niewystarczający. Budzi zmysły dymnym aromatem, gdy poranek jeszcze śpi.
„Kocham cię mocniej niż wszystko inne // wcale nie wydaje mi się to dziwne”
Jeden błąd. Jedna chwila. I blizna, która nie zniknie już nigdy…
Bo… w każdym pokoju jest jakieś wyjście, prawda?
„Rozmyślam o każdym słowie, które krąży w mojej głowie. Niektóre z tych wspomnień to wydarzenia, o których każdy zapomniał, ale mój mózg i tak je wspomniał”
Dowódca Moon to postrach Lunbergii. W świecie dzielącym się na łowców, kapłanów i zaklinaczy, jej natura pozostaje zagadką. Gdy kraj staje na skraju wojny, musi działać, nie zawsze zgodnie z koroną.
Chłopak zakochany w niepozornej dziewczynie. W dziewczynie która miała nigdy nie odejść.
Każdy się zakochał, ale już potem nikt o niej nie pamiętał!
„Rejestruję jej dłoń muskającą moją klatkę piersiową w miejscu, gdzie jeszcze chwilę temu był jej łokieć, trochę jakby mówiła „przepraszam”. Tyle tylko, że ona nigdy tak nie mówi.”
„Sprawdziłem godzinę, była trzecia nad ranem. Odkąd matka nas zostawiła dla młodszego i bogatszego, ojciec zaczął wracać później do domu.”
Rozpamiętuję to spojrzenie, kiedy byliśmy najbliżej siebie I nie pamiętam, jaki miałeś kolor oczu.
jest złoty wrzesień, początek pięknej polskiej jesieni. dwie przyjaciółki przeprowadzają się do Wrocławia by zacząć nowe studenckie życie.
Opowiadanie o chłopaku, który jest zbyt nudny dla innych. O kimś kto myśli, że jest go wszędzie za dużo.
Gdy znów mnie spotka ta biała droga, Co lśni jak gwiazdy, jasna i złoga, Nie zawracając, wpadnę w Utopię, Gdzie własny grób swym skarbem wykopie.
Mroczny władca potrzebuje wybranki serca, która zdejmie z niego klątwę. Jakie jest prawdopodobieństwo, że okaże się nią prosta i biedna acz piękna główna bohaterka?
Violet Brawn ucieka do Korei przed przeszłością, ale szybko wpada w konflikty z otoczeniem. Największym problemem okazuje się Woo-jin, którego szczerze nie znosi.
W wazonie znów gnije ta biała lilija, blask dnia w cieniu powoli się zmywa. To, co żyło, w mroku się teraz wije, bo ogień pochłania tylko lilije.
