„…skoro jesteś aż tak nieszczera, to już nigdy nic ci nie powiem…”
„…skoro jesteś aż tak nieszczera, to już nigdy nic ci nie powiem…”
Zawsze za mało. Zawsze jest źle. Nigdy dobrze. Zawsze znajdzie się błąd, niedociągnięcie. „Szukać dziury w całym” nabiera nowego znaczenia.
„Treść i tytuł pozostaje tajemnicą/Życie wiedzie ciemną przecznicą/W chłodzie i mrocznej ciemności[…]”
„[…]Po godzinach, dobrach zaczyna działać/W twoim ciele szybko zaczyna rozrabiać[…]”
W szumie deszczu skryci, rumieńcami okryci/Stoimy wpatrując się w siebie nawzajem, dzięki twojej obecności listopad wydaje się majem.
,,[…]Nie jest… wcale taki dzielny/Drży mu ręka, tłucze serce…/Zbyt długo trwał w tej męce[…]”
,,[…]Tonę, bo jest mi źle / Tonę, bo chciałabym ale nie mogę / Tonę, gdy znowu coś mi się dzieje / Tonę, bo znowu w szkole wyzwiska / Tonę, bo ty też je rzucasz[…]”
„[…] Co ja powinnam z życiem zrobić?”
Niewypowiedziane słowa zostaną w mym gardle, a ja rzucę się gdzie popadnie/ Pod ziemią milcząca skończę, zdania swego nie dokończę.
,,[…]Razem z odwiecznej wojny końcem/Powinien strach odejść wraz ze słońcem/Ale nie odszedł, więc o co chodzi?[…]”
,,[…]Nie wiem jak się czuć/Gdy w tłumie ludzi uwięziony…[…]I jak się bronić, gdy brakuje siły?[…]”
Może kiedyś będę jedną z tych jaskółek, może zostanę zaklęta w awenturyn na zawsze, może będę kwiatem paproci w lesie ukrytym.
Nocy pocałunki na skroniach nieba, księżyc odbiciem w kałuży się rozciera.
Będę biec, biec przed siebie póki nie opuszczę tego miejsca
„It’s better to remain a stranger, than to carry a knife in your back”
„Umieliśmy tą samą choreografię, lecz do różnych tańców.”
„[…]I pomóż mi przejść przez snu bramę/Bym wydostał się na jawę…[…]”
,,Miłość to choroba, piękna choroba, jednak czasem nie da się z niej wyleczyć.”
Bo łzy i depresja ukrywają się w środku, tam też zaczynają niszczyć. To co zrobiły zauważysz dopiero, gdy będziesz na pogrzebie osoby, na której chociaż trochę Ci zależało.
,,[…]A wieczorem, gdy świat cichnie/W kocu, by nie tonąć w zimnie/Znów ucieknę z tego świata[…]”
,,[…]Kocham/Twych rąk ciepło/Kocham/Słowo, które się rzekło[…]”
Choć serce tęskni, choć czasem boli, Muszę pozwolić odejść temu, co było.
,,Nocne tańce tak wspaniałe, przetańczone noce całe”
,,[…] Jak zakleić rany na sercu moim stare?/Może życie da mi jakąś radę…[…]”
,,[…]I tak aż do końca tej smutnej historii/O chłopcu, co we łzach tonie tonii/Dzień w dzień tak samo nie cenionym/Przez własnych rodziców do ziemi przybitym[…]”
Niewidzialna – jej ludzie nie wskazują palcami, przemyka cicho w tej samej kawiarni z książkami.
Zostawić w oddali wspomnienia, nie móc przeżyć odejścia, samemu odchodzić, nie widzieć smutku, samemu ciężej znosić.
Patrzeć, ale nie chcieć widzieć, mówić , lecz nie chcieć rozumieć.
Udawaliśmy Młodych Bogów, do których było nam, tak daleko.
Szybsza, lepsza, wygodniejsza
![The End [?] | Poem](https://samequizy.pl/wp-content/uploads/2024/05/18/images_646c6c6394f7.jpeg)
