❝”Porzuć swe marzenia”. Te słowa docierają do moich uszu — wybrzmiewają głośno w mojej głowie. Rozpacz wzrasta, pełne nadziei niebo zostaje przesłonięte przez was mrokiem.❞
Who are we when the mask falls? The remains of people when someone shatters our hearts?
Bo nawet gdybym chciała przestać, to zawsze będę myśleć o tych niebieskich oczach.
Mroczny wiersz o ambicji, która prowadzi do upadku – o przekraczaniu granic, utracie sumienia i samotności na szczycie, gdzie zwycięstwo okazuje się pustką.
„Chcę porozmawiać o tych słowach // które na zawsze pozostały tylko w naszych głowach”
A ta róża czerwona mnie swą chorobą zaraziła, przyszła i poszła i mnie przeraziła.
„Mieliście być tymi, którzy mnie wspierają // staliście się tymi, co nadzieję mi odbierają.”
Usta moje milczą, nie znam twarzy twojej, a podłoga mi ostoją, trumna od rąk twoich mi pokojem.
„Wciąż łudzę się, że bijący od Ciebie chłód, który ostatnio odczuwam jest tylko moim wyobrażeniem, głupim nieporozumieniem.”