obudzili się w dziwnym miejscu a świat zdawał się świecić tylko dla nich
Trener i uczestniczka programu, czy to może się udać? Los przygotował im już scenariusz, ale czy oni się z nim zgodzą? Tego nie wiadomo.
”Nie była pewna, co chciała znaleźć w jego oczach, ale wiedziała, że coś tam jest”.
Jak wyrazić to co niewidzialne Jak przedstawić to co ukryte Jak zadowolić komisję Jak zachować umysł
Some roses hide thorns. Some smiles hide secrets.
„— […] W pełni księżyca, gdy na niebie widnieje Srebrna Skóra, na Gwiezdnej Rzece odbijają się gwiazdy, a wśród nich nasi przodkowie. […] Jej oczy stały się fioletowe, a skrzydła bardziej widoczne.”
Opowiadanie na konkurs u @Sunita ; Przeznaczone dla osób powyżej 14 lat!
Stara opuszczona stacja kolejowa i dwójka zakochanych w sobie nastolatków. Każde z nich uważane za problematyczne i niepotrzebne, ale dla nich nawzajem inni nie istnieją.
Polly mieszka w CHB już kilka lat, ale nadal nie została wysłana na misję – zwyczajnie nigdy nie chce się w nic wtrącać. Wszystko zmienia się jednak, gdy na scenę wkraczają popsute potwory!
Może nie naprawdę, a szkoda. Mijamy się w pośpiechu przez korytarz…
Przeznaczam to dla niewidzialnych, którzy dają z siebie więcej, niż powinni. Mam nadzieję, że to refleksyjne dzieło pomoże Wam zrozumieć siebie i da nadzieję. Nie jesteście sami.
Byłam uwięziona między ciemnością a jasnością. Chłodem a ciepłem. Niczym a wszystkim. Pustką a uczuciami. Ciszą a krzykiem.
W ciemności i chaosie młoda Nyssaria Veymorr staje twarzą w twarz ze śmiercią. Nyssa obserwuje narodziny potęgi, która przekracza granice ludzkiej natury. Jej życie zmienia się diametralnie.
Do osoby, której nie ma
jest złoty wrzesień, początek pięknej polskiej jesieni. dwie przyjaciółki przeprowadzają się do Wrocławia by zacząć nowe studenckie życie.
„Tafla wody lśniła w blasku księżyca…”
Byłam problemem, pasożytem, który żeruje na Tobie, (…) ale ja wiem, że tak będzie Tobie wygodniej, wygodniej beze mnie. Dziękuję za te wszystkie lata
„Knee deep in the passenger’s seat…” Opowiadanie na podstawie piosenki „Casual” Chappell Roan. Powstało na konkurs u użytkowniczki @Princess..love..books.
Tam, gdzie rośnie coś zielonego, zawsze jest nadzieja. Rośliny przypominają, że wzrost często odbywa się po cichu. Nawet najmniejsza z nich przebija beton, jeśli ma dość determinacji.
„Nie mogę im pokazać, że czuję.”
