„Chmury rozstąpiły się, ukazując jasnozielony krąg na niebie […] Ukazały się w nim cztery zniekształcone sylwetki. Kształtem przypominały zwyczajnych ludzi, chociaż z pewnością nimi nie były…”
„Wszystko było zamglone i ledwo pamiętał co robił chwilę przed zamianą. Szybko przeszukał kieszenie spodni i kurtki, w poszukiwaniu poszlak kim teraz jest.”
,,Jednak gdy widzisz zamgloną i szklistą soczewkę/Już wiesz, nie ujrzysz szczęścia, lecz realną mękę”
„Być może potrząsnął mnie za ramiona, ale ja widziałam tylko jego twarz. Twarz chłopaka, który miał czelność zostawić mnie samą na tym okropnym świecie”
~You, who vanished in an instant, like a faint ghost I often ask the void „What am I to you?”~
• 3 miesiące temu • #cyberpunk #cyberpunk2077 #gry #johnnysilverhand #opowiadanie #riverward #romans #v 
Relic nie zabił V. Night City też nie. Teraz musi nauczyć się czegoś trudniejszego niż przetrwanie – jak kochać, ufać i budować przyszłość.
Jedna kłótnia rozdzieliła ludzi, którzy nie potrafili żyć bez siebie na 10 długich lat. Czy gdy ponownie się odnaleźli, potrafili na nowo obudować ich relacje?
Od kiedy mógł sięgnąć pamięcią, Toya był jedynym mieszkańcem swojego domu. Czuł się jak w klatce, odizolowany, choć czuł, że robi to z własnej woli. Aż pewnego dnia odnalazł prezent w ogrodzie…
We własnym mieszkaniu ginie jeden z kluczowych członków mafii. Wszyscy za wszelką cenę próbują odnaleźć sprawcę, jednak nikt nie spodziewał się, że będzie… pomagał w złapaniu zabójcy.
Ognisty Ogród, to miejsce, podobne do dawnego Psiego Ogrodu, to ,,Dom” dla psów bojowych. Tyle że Ognisty Ogród jest brutalniejszy. O wiele brutalniejszy.
Życie Gaultiera było dość trudne nawet bez dziwnej kobiety, która spadła z gwiazd. | opowiadanie na bazie rp, pisane głównie for fun :3 | zawiera sceny przemocy i niecenzuralne słowa
Kiedy Ruby i jej przyjaciel Reiji zostają w szkole po lekcjach, zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Zupełnie, jakby coś bardzo nie chciało ich wypuścić…
Wygląd oraz opisy głównie Waszych postaci, które pojawią się w opowiadaniu.
Zapadła wielka cisza. Przerwał ją mój szloch, oraz płacz Mglistego Strumyka
Niektórzy nie wyobrażają sobie życia bez kolorów. Inni nie potrafią nawet ich sobie wyobrazić. A ja? Wiem jedynie, że moimi kolorami jest ktoś, kogo zupełnie nie znam.
,,[…] Wiem, jaki jesteś i co zrobiłeś, a jednak dalej mi zależy i dalej tu, do cholery, jestem! […]”
