,,[…] Rozpacz zmieszana ze strachem odbierała honor i hart ducha, które niegdyś były cnotą jak i jedną z najcenniejszych wartości rebeliantów […]’’
Cisza. Nieprzerywana nawet najcichszym dźwiękiem, głucha cisza, otaczająca mnie ze wszystkich stron. […] Ta wszechobecna cisza sprawia, że czuję niepokój.
Rondel, Chris i dinusie to nie było dobre połączenie. Nie, to zdecydowanie nie było dobre połączenie.
Mroczny wiersz o ambicji, która prowadzi do upadku – o przekraczaniu granic, utracie sumienia i samotności na szczycie, gdzie zwycięstwo okazuje się pustką.
Zakrwawiony pejzaż spoglądał na nią z płótna.
,,(…)Tęczowy Atrament go zniszczył”
„Rejestruję jej dłoń muskającą moją klatkę piersiową w miejscu, gdzie jeszcze chwilę temu był jej łokieć, trochę jakby mówiła „przepraszam”. Tyle tylko, że ona nigdy tak nie mówi.”
„tylko obiecaj mi, że nigdy nie poprosisz o radę Klanu Gwiazdy…“
„Taka jak ty nie chcę być // wspomnień chciałabym się pozbyć”
Widzę tylko jak palą się światłem te z zimnego szkła witraże. I gdy leżę w ciszy, gdy serce odpoczywa, jej śpiew jak mantra mnie do siebie wzywa. Nie chcę jej słuchać, błagam by przestała…
„Z tunelu w kolcoliście wyszła kremowa kotka. Jej błękitne oczy świeciły w blasku słońca jak tafla wody w rozległym oceanie. Idąc wzdłuż krzewów paproci, machała swoim puszystym ogonem […]”
List mówi, że jej rodzice żyją. Problem? Są uwięzieni w Playtime Co. Lecz coś w tej fabryce na nią czeka… Zabawki zrobią wszystko, by nigdy ich nie znalazła – ani nie pozwolą jej wyjść.
„Dlaczego tak wszystko analizuję? Szczęśliwych momentów chyba nie czuję.”
Przyjazd na przyjęcie urodzinowe starego przyjaciela miał być świetnie spędzonym prywatnym czasem Fritza. Jednak gdy Wilhelm Hoffmann przestaje oddychać, komisarz musi wziąć sprawy w swoje ręce.
„Dla Ciebie wpadłem w głęboką depresję, już teraz nie wiem kim jestem, bo naprawdę na dużo mnie stać”
Czy ta godzina kiedyś się zmieni…? Czy zatrzymałam się w tym czasie na zawsze…?
[…] W oczach bogini pojawił się ogień i nienawiść, a ona sama, wykazała to, co kryła w środku – ból po stracie kogoś bliskiego […]
„We pulled apart, noticing the fading stars. The sky brightened as the rising sun crept over the horizon. I laced his fingers with mine, and he squeezed my hand.”
W świecie, gdzie brudne pieniądze i krew płyną w każdej z żył, jedyne, na czym mogę polegać, to moja broń… i moja pamięć.
„Sprawdziłem godzinę, była trzecia nad ranem. Odkąd matka nas zostawiła dla młodszego i bogatszego, ojciec zaczął wracać później do domu.”
