„Już nie jestem pewna, ile czasu minęło? / Moje serce dalej bije, / Na samą myśl, / Wspomnienie, / Bo może właśnie to o czym rozmawiałyśmy, / Zostało zapisane w tym dymie./”
Czuję każdym skrawkiem myśli, że ktoś tak daleki może być równocześnie tak niewiarygodnie bliski.
(…) Uśmiechnęłam się, bo zrozumiałam, że niektóre osoby nie zostają z nami na całe życie. (…) Czasami ktoś pojawia się tylko na kilka rozdziałów, a mimo to potrafi zmienić całą historię. (…)
(…) – Bo najpiękniejsze historie nie kończą się na ziemi. One trwają… in the stars.
Noc przyniesie ze sobą cztery cienie, które okryją świat zimnym całunem wiecznej ciszy.
„ Nie myśląc długo, wrzasnęła: – To wszystko moja wina! I rzuciła się w czerwoną wodę.”
Srebrnej Łapie bardzo ciężko pogodzić się ze śmiercią brata. Gdy lis napada obóz, poświęca swoje życie za kociaka i dołącza do Mrocznej Łapy w Klanie Gwiazdy.
Strata nauczyła mnie, że nic nie trwa wiecznie. Niebieski motyl przypominał mi o tym przez całe życie. Tylko czego właściwie miał mnie nauczyć?
Caelia, pragnąc odpocząć od ojca, decyduje się zatrudnić w Krainie Wróżek jako sekretarka/asystentka/potrzebne dopisać. Czy to był dobry pomysł? Kwestia wątpliwa, ale, jak to mówią, żyje się raz.
Choć tylko Imperium wojuje, cały świat żyje tą walką. Królowa rusza na wojnę, oficer rozpoczyna rejs, oszust zrywa maskę, ateista goni za zemstą. Wszystkie piony grają zgodnie z jakąś wyższą melodią.
Patrzyliśmy w ten sam księżyc, wierząc, że jutro coś się zmieni. Nie wiedziałem jeszcze, że księżyc nie może uratować nikogo.
„Do mej duszy pustka znów zawitała // i szczęśliwe wspomnienia nożem podcinała”
Ciemny Gaj – doskonale znałem to miejsce. Ogrody Podziemi. Owiane mroczną legendą, z którą przyszło mi się dziś zmierzyć. Mroku… nadchodzę…
W małym miasteczku zaczęły się dziać dziwne i niepokojące rzeczy…
Wydaje się, że Phainon i Mydei tworzą idealną parę – mają wspólne mieszkanie, priorytety i dobrze się dogadują. Jednak wszystko ulega zmianie, gdy Phainon natrafia w Internecie na pewne zdjęcie…
Biało-czarny kocur rozciągnął przednie łapy i otrzepał z futra pył. -Błyskawicowa Łapo! Indywidualny patrol. […] – Chyba się nie boisz, co?
Światło księżyca wlewało się przez górne okienko stodoły, oświetlając trzy ciała leżące w czerwonej cieczy na środku budynku…
Hej, morze, hej! Zagraj mi znów, tę pieśń, co zabrała mi świat. Niech grzmoty śpiewają melodię sztormu – bo w każdej nucie wciąż słyszę jego ślad.









































