„— Starając się odtrącić przeznaczenie, po prostu biegniesz pod wiatr, czyli nic nie zdołasz zdziałać —”
I siedzi tu na skraju klifa, i patrzy w niebo. Przecież ona jako wilk samotna, jako wiatr wolna i jak Księżyc o północy piękna jest.
Ta jesień będzie smutna, bo bez Ciebie spędzona…
Podmuch był najlepszym towarzystwem, gdy księżniczka była sama. Choć tak naprawdę zawsze była samotna, dlatego stawał się jej wiernym kompanem. Tylko nie mógł się odezwać, jakby niemal nie istniał.
Niczym Ikar unieść się ku Słońcu, którego nie widać na czarnym niebie nocy. Słuchać wskazówek szeptanych przez Wiatr. Pierwszy i ostatni raz wżyciu poczuć się wyzwolonym.
„Jesteś jak wiatr, wszędzie i nigdzie trwasz bez duszy, bez serca”
to my, poeci wiatru, wietrzni pisarze
Czy ktoś by był zły na wiatr, który mnie na ziemię z powrotem, martwą pokierował?
Tam jest przepaść. Tam jest wiatr, z którym chcę latać. Tam jest koniec.
jak wiele chwil przeminęło, że nie da się nas naprawić?
❝— To dziwne — wypalił nagle Norrington. — Co? — spytała Charlotte. — Za każdym razem, gdy jakaś chwila była dla nas ważna, wiał wiatr. Zauważyłaś to? — Może to magia Hogwartu — zaśmiała się Lotte.❞
Szybsza, lepsza, wygodniejsza
