Uparta Ślizgonka pragnie spełnić największe marzenie, choć w Domu Węża jest to utrudnione. Nieoczekiwanie pojawia się wsparcie i… coś więcej!
To historia o starszej kobiecie, która zmaga się z chorobą Alzheimera i postanawia odzyskać swoje wspomnienia z przeszłości.
Opowieść o miłości, szacunku i odkrywaniu piękna w prostych rzeczach.
„Dlaczego to zawsze muszę być ja?!” — to zdanie było wypowiadane przez Gryfonkę zbyt często, a zaczęło być jeszcze częściej, gdy do życia dziewczyny wkroczyli Huncwoci.
„Love as you can. Love everyone. Love yourself”
“Czasami chęć zemsty sprawia, że zapominamy kim jesteśmy – a ja niczego bardziej nie pragnę“
Uwielbiam to uczucie bliskości, ale jednocześnie go nienawidzę, ponieważ on sam robi to tylko z życzliwości.
Mama ostrzegała, by nie kochać chłopców, którzy nie poświęcają mi wystarczająco dużo uwagi, bym ja czuła się kochana. Ale patrzyłeś na mnie tak łagodnie, tak ujmująco, że nie mogłam Cię zostawić.
Diana Fair przez ostatnie trzy lata liceum była samotniczką – przyjaźniła się tylko z książkami i swoim pamiętnikiem. Myślała, że tak doczołga się do samego końca roku szkolnego.
„Ale skoro wszyscy i tak uważali go za złego, mimo że nie zrobił wcześniej nic, co mogłoby im zaszkodzić, to dlaczego miał udawać, że jest inaczej?”
Jakiego koloru są Twe oczy, najdroższy?
„Malarstwo było moją pasją. Chociaż nie każdy rozumiał moje prace, to dla były idealne, pokazujące to kim naprawdę jestem. Byłam niezależną, młodą artystką.“
,,Idealne umysły na co dzień omija się tak, jak roboty drogowe – a to wszystko na skutek ludzkiej ślepoty, wewnętrznej ślepoty.”
,,Zmarli nigdy nie odejdą, jeśli będziemy o nich pamiętać.”
Nigdy nie umiałam kochać.
❝Każdy z nas choć raz kiedyś skłamał. Jednak prawdą jest, że w tej relacji nie było żadnego elementu szczerości. Osoba, która teraz przed tobą stoi, po raz pierwszy ściągnęła maskę.❞
„I am the monster you created. You ripped out all my parts. And worst of all, for me to live, I gotta kill the part of me that saw.”
