„Na białym płótnie widać ślad trwały, czerwonym atramentem powstały”
„Czasem tak sobie myślę, czy nie byłoby łatwiej, gdybym zniknął. Jednego dnia. Tak nagle. Tak niespodziewanie. Pochłonąłby mnie mrok.”
To takie urocze, kiedy już wiem, że też coś do mnie czujesz.
Od kiedy byłem mały, widziałem mamę jako najszczęśliwszą osobę na świecie. Wszystko jednak zaczęło się sypać, ja, rodzina, a zwłaszcza moja mama. Każdego dnia patrzyłem, jak umiera.
„Chyba każdy z nas był na dnie… to niewielka sztuka… sztuką jest wypłynąć na powierzchnię.”
,,Bite me, bite you, boom, boom”
” — Będę pędzić tak długo dopóki przeznaczenie pójdzie w niepamięć — „
„— To nie jest sen — Dûleven mierzył moją osobę przenikliwym spojrzeniem fiołkowych oczu, jasne włosy opadły mu na twarz. — Nie możesz się obudzić…”
„To było po mnie widać. Te rzucane ukradkiem spojrzenia. Dziwna nieśmiałość przy rozmowach. To wszystko było widać. A najgorsze, że ty też to widziałeś.“
a mind mistake
W czasach, gdy demokracja i wolność słowa odeszły w zapomnienie, Tom postanawia zostać niezależnym dziennikarzem i dowiedzieć się paru rzeczy o Gildii, jednej z największych tajemnic jego życia.
W poemacie o nieodwzajemnionej miłości każdy wers szepcze jej imię.
zależy, jak definiować codzienność. nie każdego codzienność jest identyczna, przykładowo rzeczywistość królowej i zwykłego ucznia. Jak więc wygląda ten powrót do rzeczywistości?
W krainie Severan pewna uczennica z biblioteki odkrywa w sobie ogromną moc. Czy będzię umiała z niej korzystać? Czy nie przejmie władzy w cesarstwie?
Nyx już dawno temu uciekła z domu i dotąd mieszka na działce dziadka. Postanawia jednak wyjść na festiwal, przebrana za… Samą siebie.
Nagły komunikat konduktora wyrwał ją z wodospadu myśli. – Stacja Charlottown! Dojeżdżamy! Pociąg miarowo zwalniał, aż w końcu się zatrzymał.
„Czemu nikt nie rozumie, że to, że jestem podobny, nie znaczy że sztuczny?!”
