To było już tak dawno, kilkanaście lat temu. A jednak przeżywane w przeszłości uczucie powróciło nieoczekiwanie, mącąc rozum, rodząc niepokój w sercu i nie pozwalając pogodzić się z teraźniejszością.
,,Me onegdaj jasne oczy spowiła nocy ciemność, która zastąpiła moją krew”
I’m gonna stay faithful to the devil I know
,,Bo jedyne, co po nim teraz mam, to lekkie fale na włosach, lecz ich jutro już nie będzie…”
,,[…]Razem z odwiecznej wojny końcem/Powinien strach odejść wraz ze słońcem/Ale nie odszedł, więc o co chodzi?[…]”
„Straszliwa ciemna otchłań, Bez początku i końca”
— Tak? Ciekawe, czy przywódca zrozumie… Bo wątpię w to! — Tymi słowami Lodowy Wzrok odbiegł od nich. Słoneczny Świt spojrzała w oczy Paprociowej Prędze. — Miejmy nadzieję, że będzie milczał.
Jak to by było w książkach, zza mnie wyszedłby mój jasnowłosy chłopak o morskich oczach, umięśniony; bez koszulki, a jakżeby inaczej, i powiedział coś w stylu 'w końcu masz dla mnie czas…’
Kolejna tyrada, tak dobrze się składa. Gdy znowu o swoich romansach wykładam. Zapraszam ponownie do szczęścia krainy. Dziś w kosmos wysyłam swoje wypociny…
chcieć i nie chcieć, lecz pragnąć, i nienawidzić, a jednak – kochać.
Chowa się przed nim, jak myszka przed kotem. Lubi go, lecz siedzi za płotem. Tajemnicza wielbicielka swe uczucia skrywa, bo wie, że do niego się nie zagrywa.
Gdy będziesz przemierzał korytarze Hogwartu posłuchaj ich szumu, nawet nie wiesz ile bardzo starych historii mają do opowiedzenia.
Nazywamy ją rzeką, po prostu rzeką, jest miejscem dla zmarłych kotów, bierzemy do naszej „rzeki” tylko zagubionych wędrowców. I my do nich należymy…
Zaczynała wtedy tańczyć rozganiając dłońmi echo Krzyku. Tańczyła niemego walca w bezgłośnych, śnieżnobiałych tiulach swojej sukni. Temu tańcu przypatrywał się Krzyk.
„A gdyby miłość romantyczna jak w wiekach wcześniejszych poznać, Czy los dałby że choć wspaniała to ta zakończyłaby się szczęśliwie?”
,,Nocne tańce tak wspaniałe, przetańczone noce całe”
