„Klan Gwiazdy nas opuszcza?” „Co się dzieje?” „Co złego zrobiliśmy?” „Wybacz nam Klanie Gwiazdy!”
„Dziewczyny się różnią od siebie, Tak samo chłopaki. Możliwe, że jakaś dziewczyna jest bardziej podobna, do jakiegoś chłopaka niż do innej dziewczyny.” Mini wykonała @Kosiarunia_
Zastanawiałeś się kiedyś, co by było, gdyby słynny Harry Potter miał siostrę? Jeśli tak, masz okazję się przekonać!
Najpierw łzy i smutek. Potem blask i radość. Opowieść o tym, co boli… i co leczy.
Przekonywałam siebie, starałam się przekonać, że wszystko ze mną w porządku. Mimo to, podświadomie wiedziałam, że tak nie jest…
„Nie siedź w miejscu, ale zdobywaj szczyty i żyj, jak żyłeś kiedyś… tylko beze mnie.”
Może i faktycznie śmierci się bałam… Żałosne. Przynajmniej nie stawiałam oporów przed zniszczeniem siebie wewnątrz.
„Ptaki są fascynujące… Latają po niebie, upuszczając pióra, służąc Klanowi Gwiazdy i chroniąc chmur. Nawet na ziemi są tajemnicze…”
Nie wiem co tu jeszcze robię|Złamany anioł we mnie nie daje spać|Chcę, by było po wszystkim|Aby uczucia zniknęły.
Nie chcę być już szeptem. Nie schowam już słów. Bo mój głos jest narzędziem, co rozcina kłamstwa na pół.
Przed świętami głosy zwyciężą. Może wtedy zaznam wreszcie spokoju. Ty też to zrobisz, nie bój się.
Po co przejmowac się czymkolwiek, skoro nic nie ma sensu?
Tadita Fernandez to podróżująca nastoletnia dziewczyna. Gdy trafia do nowej polskiej szkoły nie jest jej łatwo – kto odmieni jej los i czy to na pewno dobra decyzja?
Spadają z nieba na rzecz innych, bo nie widzą własnego światła, tak właśnie robią nasi smutni piękni aniołowie.
Czy naprawdę warto za taką cenę, za cenę niemal zniszczenia sobie życia, nauczyć się, że pozory mylą?
„Wiedział, że to absurdalne – kiedy okazało się, że pracują w tym samym miejscu, coś w niej nie dawało mu spokoju…”
Szepczą swoje niezliczone historie, każdemu kto otworzy uszy dostatecznie szeroko, by je usłyszeć.
Seria wierszy o drodze do siebie, o zagubieniu, tęsknocie, bólu, ale też o odzyskiwaniu głosu i odnajdywaniu własnej tożsamości. Historia ciszy, walki i powrotu do światła.
[…]– Może byś nam pomogła Chmurko! – Powiedziała do mnie moja okropna nieprzyjaciółka z legowiska. Ma na imię Kwiecista Łapa i jest naprawdę niemiłym kotem…
