Szczęście mogłoby być dla mnie życiem, lecz czy nie jest to zbyt ogólnikowe? Miłość, to coś czego każdy pragnie i szuka. Nie jest łatwo dosięgnąć szczęścia nie czując bólu, sama się o tym przekonałam.
bo kto by pomyślał, że tak słodka i niewinna z pozoru relacja może być tak bardzo gorzka i napełniona jadem
„Chcę kochać życie we wszystkich jego barwach i docenić cud, jakim jest”
Czas. Nigdy naprawdę go dogłębnie niezrozumiemy. Ciekawi nas, bo jest niebezpieczny. Naprawdę czasem chciałabym się od tego oderwać ale taki jest los strażnika czasu.
— Bo choćbym nie wiem, jak bardzo chciała, nie potrafię przestać was kochać — szepnęła.
Hołd oddany ostatniemu z Huncwotów
Nie zmęczyli się do tej pory.
‚krople spływające po moim oknie fascynowały mnie jak nic innego w moim życiu’
Młodość nie powróci, nawet jeżeli przyrzekaliśmy sobie na początkach, że żyć będziemy teraźniejszością. Młodość zostanie na zawsze w przeszłości, tak jak i ty należysz już do historii.
Nie płacz za mną. Moja śmierć nie kończy twego szczęścia, a jedynie rozpoczyna nowy rozdział twego życia. Kocham cię Susan i nie przestanę. Nawet jeżeli czytasz to już po mojej śmierci…
„— Uważaj na to miejsce. — dodał Seokjin. — Tutaj jest niebezpiecznie. Nie zawsze będziemy mogli Cię obronić. Uwierz nam, że nie jesteśmy źli. Chcemy stąd po prostu uciec.”
Nadszedł dzień, w którym się zbuntuję. W którym nie będę tylko grzeczną, posłuszną dziewczynką. To ci się nie spodoba, skarbie.
I tak nikt już do mnie nie zadzwoni…
Bo kiedy przykryję ślady mojego bólu, zniknie on chociaż trochę.
Kochana Irene. Ludzie nazywają cię potworem, który nie pozwala mi żyć normalnie. Jakie jednak życie jest „normalne”? Według ludzi to, którym żyją oni… A może to ja mam najnormalniejsze życie?
„– Już dobrze, Mała – mówił swoim głębokim głosem. – Więcej Cię nie skrzywdzi. Jestem przy Tobie.”
„Ciemność nadchodzi, jednak rozwieje ją zaćmiony dźwięk skrzypiec”
„– Jesteś pewna, że chcesz to zrobić? – jego niski, męski głos wyrwał mnie z zamyślenia. – Tak – odpowiedziałam, bez chwili namysłu.”
