Poczekam na Ciebie. Czyż to nie ostateczny sprawdzian miłości?
Pragnę kochać, ale kogoś innego, niż ciebie.
Moja ostatnia myśl nie była o Tobie. Była o tym misafirze. O gościu, którego dziś zaprosiłaś. Wiem, że już dawno mnie nie kochasz. Dlatego proszę, wybacz mi. Bo ja Ciebie nadal kocham.
I pomimo, że nie zauważyłam u niej nic co by mnie zaskoczyło, zapragnęłam widzieć ją w takim stanie o wiele częściej.
„Wraz z Twoim odejściem umarła też część mnie.”
„Kiedyś miałam piękną lalkę. Bawiłam się nią cały czas. Później dorosłam, a ona poszła na strych. Ale ostatnio zrozumiałam, że sama stałam się lalką”
„Dlaczego… Już sobie idziesz? Dopiero zaczęłyśmy nasz związek…” — Opowiadanie, przez które łzy będą cieknąć Ci po policzkach.
Nigdy nie wiesz, kiedy jest ten ostatni raz…
,,Róże są próżne, stokrotki są przekorne, kwiat nie powie ci prawdy, ale jednak…”
Siedemnastoletnia Phoebe Lowell jest córką pary dwóch sławnych i bogatych prawników, Michaela i Mirabel Lowell. Para nie interesuje się zbytnio córką, kiedy ta znajduje się w niebezpieczeństwie.
Czuję już tylko tą wszechobecną nicość. Codzienną, okropną nicość…
„A teraz za nim tęsknię. Poszłam w stronę inną niż on i z każdym dniem kocham go coraz bardziej.“
Eh, the one and only Prefect Huncwot…
Niegdyś Twoje ciepło kruszyło lód mojego serca. Teraz to ja próbuję Cię ogrzać w złudnej nadziei, że przestaniesz być zimny.
„Jedno zło będzie, trzech przybędzie. Nadzieja się pokaże, jednego z nich ukarze.”
Powtarzałeś mi swoje kłamstwa tak długo, aż ci uwierzyłam i uznałam je za prawdę.
„Siostra zawsze powtarzała mu, żeby mieć nadzieję. Nadzieję na lepsze jutro, nadzieję, że będzie dobrze – to było jej motto. Teraz jej nie ma. Czy on w nią nie wierzył? Dlaczego musiała go zostawić?”
W ręce połamane róże Nie wytrzymam tego dłużej
Czuję się rozdarta i zagubiona. Cóż mogę powiedzieć – do następnego czerwca.
kiedyś się przestraszyłam, że jestem kochana
