„Nie będzie już tak samo. Ale wiem, że starałam się za mało.”
– Wychodzi na to, że wolę być dobrym przyjacielem, więc za nic nie zapłacisz – a ja zasnę wiecznym snem, pomyślałem, jednak nie wypowiedziałem swoich słów na głos.
Życie Bellatrix było idealne. Zostawiła za sobą swą przeszłość, zaczynając nowe życie. Gdy jej narzeczony zerwał jednak zaręczyny, wszystko się popsuło, przez co musiała pójść na ślub ze swym wrogiem.
,,Ja w sumie nie widzę, żeby między nami się cokolwiek specjalnego działo. Ot, taka sobie normalna relacja, w sumie w tych czasach scenariusz dobrze znany… jak z szablonu. Nienawidząca się dwójka’.’
Proszę, nie stawiaj mnie w sytuacji, w której będę zmuszona pokazać Ci jak bardzo zimna jestem.
i nie oddycham już jakby w ogóle
Każdy chyba umiera, mnie w życiu nikt nie wspiera. Zabiję się, bo po co mam żyć?
Wypełnił ją pewien rzadki rodzaj szczęścia, który odczuwa się tak nieczęsto i okazjonalnie. Ponieważ właśnie spełniło się jej największe marzenie.
,,Jedna czerwona róża, tysiące myśli i jeden gorący pocałunek.”
,,(…) uświadomiłam sobie, kim jesteś i zaczęłam pracować nad tym, aby przestało mi zależeć – z dobrym skutkiem. Co więcej (…) po dość długim czasie zaczęłam mieć już chyba na oku kogoś innego.”
Jest idealna, może mi się tylko wydaje, że ona jest realna?
„Nie pozwolę, żebyś odszedł.”
— Przyjdź do mnie i po prostu powiedz w oczy jak bardzo mnie kochasz, jak bardzo szalejesz na mój widok…
„Tak naprawdę wszyscy jesteśmy marionetkami. Ktoś pociąga za sznurki, którymi jesteśmy związani.”
,,W Twoim życiu wszystko się sypie, ludzie przemykają między wersami Twojej indywidualnej historii, dopisują coś własną ręką i odchodzą, a Ty nie posiadasz cytryny, aby usunąć atrament.”
Nie chciałam opuszczać swojego domu, właściwie nikt nie chciał tego robić, ale wszyscy musieliśmy.
Dziewczyna mieszkająca z chłopakiem w małym mieszkaniu, marzy o sławie i bogatym życiu. Do tej pory wszystko jej wystarczało, lecz pewnego dnia to się zmieniło przez jeden SMS…
„James odwrócił wzrok. Spojrzenie jego nienaturalnie złotych oczu bez dna było utkwione w przestrzeń. Już na nią nie patrzył. I tak było raz po raz…”
