Kaptur na głowie, bo w tym świecie łatwiej być cieniem, niż tłumaczyć, dlaczego wciąż czuję za dużo.
Kaptur na głowie, bo w tym świecie łatwiej być cieniem, niż tłumaczyć, dlaczego wciąż czuję za dużo.
Tęsknię za tymi czasami,/Bo wtedy wszystko było inne –/W jakiś dziwny, nienaturalny,/Sposób proste. Bez zbędnych gierek,/Bez sztuczności i gorzkich przeżyć.
„Mój cień ciągle za mną chodzi // z moimi porażkami się nie godzi”
Rad, wieczność i luminescencja.
❝Tego dnia niebo spadło na mnie. Odłamki chmur potoczyły się, rozprysły i poraniły me ręce i nogi.❞
„Sama już nie wiem, co czuję // w dziwnej otchłani dryfuję”
„One, two, three. Smile and wipe away your tears.”
Widzę tylko jak palą się światłem te z zimnego szkła witraże. I gdy leżę w ciszy, gdy serce odpoczywa, jej śpiew jak mantra mnie do siebie wzywa. Nie chcę jej słuchać, błagam by przestała…
„Kocham cię mocniej niż wszystko inne // wcale nie wydaje mi się to dziwne”
W wazonie znów gnije ta biała lilija, blask dnia w cieniu powoli się zmywa. To, co żyło, w mroku się teraz wije, bo ogień pochłania tylko lilije.
„Myślisz, że znasz prawdziwą mnie? // To tylko złudzenie jak we śnie”
Me myśli mijają się z sensem, gdy wątpliwości przybywa. Czy na to serce zasługuję? Czy miłość jest sprawiedliwa?
„Jestem zmęczona udawaniem // popękanych maski kawałków składaniem”
„Z każdym kolejnym dniem // staję się większym cieniem”
W lustrze widzi odbicie obce i dalekie, staje się powoli czasu ściekiem. Wszystkie pragnienia, co kiedyś płonęły, dziś w mroźnej ciszy dawno już zasnęły.
„Siedzę na łóżku, obok mój cień”
Krążyłam krótko i bez skutku wszelkiego, byłam pewna upadku swego. Do tej pory żyć to trud ogromny, bawię się niechlubnie w literackie metafory.
„I may not be able to write poetry, but maybe I can hit the heart.”
„Typical teen romance. Ours is better by three words”
Nie mogę zapomnieć o niezagojonych ranach O lukach, w których szukałam ciebie do rana
Nie proszą o wiele, tylko o jeden dar: by pozwolić im żyć, tak jak żyć chcemy my sami wciąż.
Mroczny wiersz o ambicji, która prowadzi do upadku – o przekraczaniu granic, utracie sumienia i samotności na szczycie, gdzie zwycięstwo okazuje się pustką.
„Taka jak ty nie chcę być // wspomnień chciałabym się pozbyć”
W filiżance drzemie smoła, gęsta i gorąca, nie to co nijaki trunek, gardło trujący, wciąż niewystarczający. Budzi zmysły dymnym aromatem, gdy poranek jeszcze śpi.
Gdy znów mnie spotka ta biała droga, Co lśni jak gwiazdy, jasna i złoga, Nie zawracając, wpadnę w Utopię, Gdzie własny grób swym skarbem wykopie.
„Chcę porozmawiać o tych słowach // które na zawsze pozostały tylko w naszych głowach”
To wszystko było zbyt idealne.
Najpierw sprawdź, czy koniec świata ma aktualne oprogramowanie. Jeśli nie – zaktualizuj je w nocy, gdy wszyscy śpią i nikt nie dostrzega, że coś się wali.
„Chyba się zakochuję // motyle w brzuchu czuję”
,,Dziś znów dusi mnie papierosa dym, odurzasz mnie zapachem tym. Śmiejesz się, jakie to zabawne – pragniesz na własne oczy zobaczyć jak upadnę.”
„Pięćdziesiąt dni miało wybrzmieć // wcześniej o zepsuciu tego nie zamierzałam myśleć”
Wiersz o tych wyjątkowych zimowych dniach, które były niezapomniane oraz zmieniły postrzeganie świata.
Szybsza, lepsza, wygodniejsza
