umrą z kamienną twarzą i zaschniętymi łzami
Błagam, weź mnie dotknij tą dłonią pełną miłości. Niech nadzieja w mym sercu zagości.
Nie wiem co gorsze Twoje słowa Czy milczenie
Hej, masz piękny uśmiech, wiesz? Mógłbyś zdobyć nim co chcesz. Ale złamane jest serce twoje, gdy to widzę, łamie się i moje.
Już tak upoetyzowaliśmy życie, że nie umiemy zamknąć się w czterech ścianach i wyłączyć myśli.
I nieważne ile grzechów popełnię Największym jest miłość do ciebie
Pisz do mnie, artysto, wylewaj swe gorzkie żale i zwierzaj się z marzeń tych wszystkich, które goniłeś aż do samej przepaści.
Jak wychodzisz od niego Tęsknisz od razu I by opisać tę tęsknotę Nie potrafisz znaleźć nawet wyrazu.
„To nie pożądliwe wbijanie w siebie kłów, Egoistycznie nasycając własny swój głód”
Noc jest od płakania…
Rzym legł u naszych stóp, a my jednym kopnięciem zburzyliśmy Panteon.
spisane wszystkimi łzami, które wylałam w poduszkę
Będę biec, biec przed siebie póki nie opuszczę tego miejsca
,,To co straciłam jest mi jeszcze dalsze Niż kiedykolwiek tak właściwie było Zamknięta w wiecznym odizolowaniu Nie wrócę tego, co się znów ukryło.”
Boję się o ciebie Że cię już nie spotkam W tle lęków wtóruje wódka
[…] świat, który rozerwał mnie pięknem.
To koniec, nie daję rady Już nigdy cię nie zobaczę
I czuję się źle od tylu lat Chyba nie chce mnie tu świat.
Wszyscy cię opuścili. Tylko nie ona. Powiadam ci, że z nią skonasz.
Naiwność artystyczna to choroba dwudziestego pierwszego wieku.
Na pozór taka idealna, a wewnątrz rozbita na drobne kawałeczki.
„Już nigdy nie nazwiemy siebie tylko przyjaciółmi, niczym więcej niż znajomymi, bo jesteśmy dla siebie drugą połową”
Zatańczymy jeszcze raz? W rytmie takim jak grał nam kiedyś czas, nieraz?
Pomaluj moje serce wszystkimi kolorami, sportretuj wszystkie marzenia naraz.
Nienawiść zaślepia, gniew ogłusza, a ten kto pragnie zaspokoić żądzę zemsty, może przypadkiem napić się goryczy.
Szybsza, lepsza, wygodniejsza
