Z każdej strony słyszałam śmiechy, widziałam palce, które pokazywały na mnie […] obiecałam sobie, że już nigdy tam nie wrócę.
Przesuwam wzrok po Mystic Falls, tu wszystko się zaczęło – narodziny Pustki. Teraz to ja będę tą, która ją wchłonie. Połączę naszą rodzinę.
„[…] rozglądał się w milczeniu, nie mogąc oprzeć się uczuciu, że coś jest nie tak…”
Tajemniczy las od dawna budzi lęk okolicznych mieszkańców. Gdy ktoś odważy się tam zapuścić, wraca oniemiały z przerażenia. Tymczasem pojawia się przybysz z daleka, który pragnie zbadać tę sprawę…
Jak mogłeś mi to zrobić? […] Mam cię dość…
„To przeklęte życie — myślisz, że już jest źle, ale wtedy okazuje się, że może być jeszcze gorzej…”
Dwie siostry, jedno przeznaczenie.
– The end. – Powiedział z uśmiechem do mnie. Następnie wyjął spray z kieszeni i namalował na ścianie te same słowa. To były ostatnie rzeczy, które widziałam i słyszałam.
[…] – Nie będziemy razem. Już nigdy – odparł chłopak […] – Nathaniel? – zapytałam drżącym głosem. […]
— Nie obchodzi mnie to. […] Nic już mnie nie obchodzi. Liczyły się tylko moje kocięta, ale ich już nie ma.
Wtedy najbardziej na świecie pragnąłem, by któryś z nich spojrzał w dół i dostrzegł mnie za oknem na parterze.
Każda osoba, która ukończy 14 lat może zostać tropicielem. Musi jedynie zdać test. Calean jest jednym z nich. Jako iż miał trochę czasu, poszedł do karczmy, gdzie już nabawił sobie wrogów…
Sięgnęłam po telefon, który brzęczał. Zmęczonymi oczami po nieprzespanych nocach spojrzałam na rozmazany napis. ,,Kevin”. Odebrałam, choć trudno mi było rozmawiać…
— Myślałam, że coś dla ciebie znaczę — parsknęłam. — Ale nie, ty jesteś zbyt twardy, żeby kochać.
„Czasami, by chronić innych, muszę stać się tym, czego najbardziej się boję.”
„Nie chciał tłumaczyć, że czeka na dziewczynę, która zostawiła w jego myślach dziwne echo…”
’— Plemię Błyszczących Gwiazd kazało ci umrzeć! Twoja śmierć, moja wizja’
„Polana była pełna kotów, które zbierały się przy 3 sosnach. Ciemnoszara, prawie czarna kotka, o zielonych oczach stojąca obok Szylkretki i ciemno-pręgowanego kocura patrzyli na przywódców.”
Ogień jest dla mnie jednocześnie pragnieniem i utratą. Płonie w moich myślach, jak zapomniany most, który nie prowadzi już do niczego, a jednak nie potrafię go zniszczyć.
Kendra i Seth Sorensonowie już dawno udowodnili, że świat jest bezpieczny, dopóki oni stoją na straży. Ale co się stanie, kiedy ich zabraknie?
