bo czasem jedno „napisz jak będziesz” wystarczy, żeby człowiek zrozumiał, że jeszcze wcale nie przestał czekać.
„I saw strawberry fields in the reflection of your eyes” (miniaturka od @Lunterka_Demon.)
„Czasem, w nocy, gdy patrzyła z zaświatów na las, widziała jej cień chodzący bez celu — niemy, pusty, wolny od bólu i miłości. Bo każda ofiara ma dwa końce: Jednym ocala świat. Drugim — gubi siebie.”
Samotność cicho siada obok, nie pyta, czy może — po prostu jest.
Między drzewami, w których korony odbijały niebo jak lustra, przesuwały się srebrne mgły. Szklany Las, tak go nazywano – miejsce, w którym wszystko było kruche, piękne i niebezpieczne zarazem…
Was I putting my pieces together or hers?
Sometimes we just should let things as they are and move on.
Gdy March 7th otworzyła oczy, oślepił ją rażący blask alabastrowo-różowego światła, promieniującego nienaturalnym pulsem…
Dziesiątki tajemnic, czternaście osób i jedno zadanie. Mrok całkowicie pochłonął świat, a oni rozpaczliwie poszukują szczęścia i spokoju. Czas mija, zaczyna go brakować, a zadanie to samo.
Wyrzucona z domu, staram się wykorzenić zgniliznę tego świata.
[…] Ma w sobie siłę, by dokonać wszystkiego. My musimy ją tylko poprowadzić na dobrą ścieżkę.[…]
Jeśli miałabym komukolwiek wytłumaczyć, jak działa życie, opowiedziałabym mu, o tych wszystkich kroplach, które tak jak my, rodzą się, żyją i umierają.
– Czy to wszystko prawda Rumi? – zapytała zszokowana wysoka dziewczyna w mocno różowych włosach.
Ta zima była wyjątkowo piękna w Korei. Jisung i Minho zostali sami, by ozdobić dom. Ale wtedy doszło do czegoś… co będzie prowadziło do trudności w ich życiu…
