„Jestem zmęczona udawaniem // popękanych maski kawałków składaniem”
„Jestem zmęczona udawaniem // popękanych maski kawałków składaniem”
„Pięćdziesiąt dni miało wybrzmieć // wcześniej o zepsuciu tego nie zamierzałam myśleć”
Próbowałem uciec od lęku, który dawał mi w kość każdego dnia.
„Zapach ten mnie dusi // lecz coraz bardziej kusi”
„Mieliście być tymi, którzy mnie wspierają // staliście się tymi, co nadzieję mi odbierają.”
„Zrobili ze mnie poetę // któremu skrzydła zostały podcięte”
„Nienawidzę tego, kim się stałam // zupełnie inną być chciałam.”
„Umarłam już dawno temu / jestem tu, lecz nie wiem czemu”
„Wciąż łudzę się, że bijący od Ciebie chłód, który ostatnio odczuwam jest tylko moim wyobrażeniem, głupim nieporozumieniem.”
„I can’t sleep and this night is dragging on forever”
„I’m just a little writer, I’m just writing my little stories”
„My love for you is like stars in the sky”
„Jedyne co wypełniało mi głowę to pustka […] bo byłam nikim…”
Czym jestem? Ktoś jest mi w ogóle w stanie powiedzieć? Kiedyś potrafiłam powiedzieć. Kiedyś wiedziałam.
Spadają z nieba na rzecz innych, bo nie widzą własnego światła, tak właśnie robią nasi smutni piękni aniołowie.
„Z każdym kolejnym dniem // staję się większym cieniem”
Who are we when the mask falls? The remains of people when someone shatters our hearts?
Jak to zmienić?
Ale myśli nie pozwalają.
„Jestem inna niż wcześniej // doświadczyłam zamiany wielkiej”
can’t hug you, but I’m there in spirit.
„Kiedyś ktoś się mnie zapytał // jak kolor złoty osobie niewiadomej bym opisał”
Because Soulmates not always means lovers…
„Ludzie odchodzą co dnia w nieznane / karty przez los są dawno rozdane.”
W mojej duszy nic już nie pozostało / poczucie pustki wcale mnie nie zabolało.
„Kompleksy mogą namieszać w głowie / nawet najpiękniejszej osobie”
„Snuję się ulicami wspomnień, tonąc w myślach z każdym dniem. Po prostu tak mi wygodniej – już nic mi innego nie zostało. Czekam tylko na ten moment kiedy powiesz, w którą mam iść stronę.”
Jeśli miałabym komukolwiek wytłumaczyć, jak działa życie, opowiedziałabym mu, o tych wszystkich kroplach, które tak jak my, rodzą się, żyją i umierają.
Przekonywałam siebie, starałam się przekonać, że wszystko ze mną w porządku. Mimo to, podświadomie wiedziałam, że tak nie jest…
Może i faktycznie śmierci się bałam… Żałosne. Przynajmniej nie stawiałam oporów przed zniszczeniem siebie wewnątrz.
Nie wiem co tu jeszcze robię|Złamany anioł we mnie nie daje spać|Chcę, by było po wszystkim|Aby uczucia zniknęły.
Szybsza, lepsza, wygodniejsza
