„Nie chciał tłumaczyć, że czeka na dziewczynę, która zostawiła w jego myślach dziwne echo…”
’— Plemię Błyszczących Gwiazd kazało ci umrzeć! Twoja śmierć, moja wizja’
„Polana była pełna kotów, które zbierały się przy 3 sosnach. Ciemnoszara, prawie czarna kotka, o zielonych oczach stojąca obok Szylkretki i ciemno-pręgowanego kocura patrzyli na przywódców.”
Ogień jest dla mnie jednocześnie pragnieniem i utratą. Płonie w moich myślach, jak zapomniany most, który nie prowadzi już do niczego, a jednak nie potrafię go zniszczyć.
Kendra i Seth Sorensonowie już dawno udowodnili, że świat jest bezpieczny, dopóki oni stoją na straży. Ale co się stanie, kiedy ich zabraknie?
Patrzysz w przeszłość do pięknych wspomnień. I nagle widzisz. Kompleks poety stoi w drzwiach.
[…] Miałam czternaście lat kiedy moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Siedziałam wtedy z nimi w pojeździe. Wracaliśmy z feryjnego wyjazdu w góry. Miałam duże szczęście, że przeżyłam. […]
Powiedz mi, że jestem wystarczająco dobra.
[…] Jej oczy niekontrolowanie się rozszerzały. Białkówki stawały się coraz bardziej czerwone. Oddech dziewczyny przyspieszył. Najgorsze jednak było to, że reszta jej ciała była nieruchoma. […]
W pokoju dziewczyny panował mrok i cisza. Złowrogie dźwięki zza okna rwały się do pokoju jak do złota. Natomiast przez drzwi, lekko uchylone, słychać było cichy szept kruczowłosego chłopaka.
Dwie siostry, jedno przeznaczenie.
– The end. – Powiedział z uśmiechem do mnie. Następnie wyjął spray z kieszeni i namalował na ścianie te same słowa. To były ostatnie rzeczy, które widziałam i słyszałam.
[…] – Nie będziemy razem. Już nigdy – odparł chłopak […] – Nathaniel? – zapytałam drżącym głosem. […]
— Nie obchodzi mnie to. […] Nic już mnie nie obchodzi. Liczyły się tylko moje kocięta, ale ich już nie ma.
— Zapomniałeś o mnie, jakbym zniknęła, czy to takie złe, że chciałam Cię kochać? […] Weź moje serce, rozłóż je na części, baw się nim. Jest już niepotrzebne, bo przecież złamane.
„Nie zostawiaj mnie! – rozległo się, a echo odbiło te słowa po długich tunelach, aż wreszcie całkowicie zamilkło”
Młoda, niewinna szlachcianka ginie w tajemniczych okolicznościach, a zabiegający niegdyś o jej rękę Alonso poznaje kogoś, kto wydaje się wiedzieć więcej…
„Gwiazdy nigdy nie kłamią, Płonąca Paproci…”
Nie jestem specjalistką od ludzi, ale jednego jestem pewna. Nikt nie chciałby żyć w Obozie Herosów nieuznany.
Dziewczyna, która była odrzucana przez ludzi w jej otoczeniu znalazła kogoś, który okaże się być kimś więcej niż przyjacielem.
