„Jego oczy były szare, zimne i pełne czegoś, co znała aż za dobrze. Strachu…”
Zamknąłem ponownie oczy, by dać się nieść temu uczuciu, nie przestając śpiewać. Wtedy, po raz pierwszy od lat poczułem się spełniony.
Davis stara się wrócić do normalności po wydarzeniach z przeszłości, nie wiedząc, że to co stało się wcześniej wcale nie da mu spokoju.
Cisza jest dla mnie jednocześnie karą i zbawieniem. W powietrzu unosi się dużo niedopowiedzeń, a ja nie mogę się odezwać. Czuję się jak zamknięta w klatce, którą sama zamknęłam.
Wiersz ten dedykuję użytkowniczce @_Karotka_
Z każdej strony słyszałam śmiechy, widziałam palce, które pokazywały na mnie […] obiecałam sobie, że już nigdy tam nie wrócę.
Przesuwam wzrok po Mystic Falls, tu wszystko się zaczęło – narodziny Pustki. Teraz to ja będę tą, która ją wchłonie. Połączę naszą rodzinę.
„[…] rozglądał się w milczeniu, nie mogąc oprzeć się uczuciu, że coś jest nie tak…”
Tajemniczy las od dawna budzi lęk okolicznych mieszkańców. Gdy ktoś odważy się tam zapuścić, wraca oniemiały z przerażenia. Tymczasem pojawia się przybysz z daleka, który pragnie zbadać tę sprawę…
Jak mogłeś mi to zrobić? […] Mam cię dość…
„Każda rzecz ma w sobie dobro, tylko czasami my go nie widzimy. Jeżeli popatrzysz głębiej, dostrzeżesz światło”
„Dzień po dniu, tak samo gorzki, przepełniony rozpaczą… Nie mogę uwolnić się od czarnych myśli, które nawiedzają mnie każdej nocy…”
„Nie, nie, przyjacielu. Nikt z was nie wie, dlaczego tu jest. Pozwalamy wam zapomnieć o waszych grzechach. To dla was jedyna należna łaska.”
Przechadza się dziewczyna ulicą, patrząc na innych zazdrośnie.
„Nie wiedziała, że zanim odszedł, spojrzał na jej okno jeszcze raz…”
Wtedy najbardziej na świecie pragnąłem, by któryś z nich spojrzał w dół i dostrzegł mnie za oknem na parterze.
Każda osoba, która ukończy 14 lat może zostać tropicielem. Musi jedynie zdać test. Calean jest jednym z nich. Jako iż miał trochę czasu, poszedł do karczmy, gdzie już nabawił sobie wrogów…
Sięgnęłam po telefon, który brzęczał. Zmęczonymi oczami po nieprzespanych nocach spojrzałam na rozmazany napis. ,,Kevin”. Odebrałam, choć trudno mi było rozmawiać…
— Myślałam, że coś dla ciebie znaczę — parsknęłam. — Ale nie, ty jesteś zbyt twardy, żeby kochać.
„To przeklęte życie — myślisz, że już jest źle, ale wtedy okazuje się, że może być jeszcze gorzej…”
