Czas najwyższy się pożegnać.
Nie mam już łez, by płakać…
Witamy w Pokoju Płaczu. Tutaj wszyscy topimy się we własnych emocjach.
Łzy zaczęły napływać mi do oczu i nagle odzyskałam czucie w nogach, szybko wybiegłam z pokoju. Kątem oka widziałam jak Dafne wyrywa Pansy list z ręki i słyszałam jak się na nią wydziera.
Tęskniłam za bajką, która nigdy nie istniała. Brakowało mi świata, który stworzyłam. Szukałam siebie, gubiąc drogę do domu. Odnalazłam swoje szczęście, odnalazłam swoje niebo.
Śmierć jest blisko, bardzo blisko. Już przyszła i teraz tylko czeka aż sam się do niej zbliżysz.
Nagle spostrzegłam coś błyszczącego. Kamyk. Z kawałkiem mojego życia.
Nie mam już łez, żeby dalej płakać… I zaczęło mi się to podobać…
Nikt z nas tego nie chciał…
Szybsza, lepsza, wygodniejsza
