„Wszyscy poczuli to uczucie. Uczucie gwałtownej, uderzającej pustki.”
„— Od dziś Pustką będziesz znana, lecz nie będziesz szanowana. Prowadzić będziesz koty w złą drogę, nikczemne życie i trwogę.”
„Wszyscy mają jakieś tajemnice – uśmiechnął się – A w tym domu każdy ma ich więcej niż zwykle”
„Krew brudząca me pazury ma ciemnoczerwony kolor, smakuje rozkosznie i przyciągająco”.
,,— A może faktycznie tam się zgubiłam? — dodałam, bo zaczęłam czuć się jak prawdziwy filozof. Jeżeli ktoś wam powie, że modelki są głupie jak but, walnijcie go w pysk swoim obcasem, złotki.” {13+}
Rób wszystko Krzycz, płacz, trzaskaj talerze, klnij Ale nie milcz do mnie
To prawda, zatrzymanie echa brzmi bardzo romantycznie, ale głupio i nierealnie. Identycznie jak sytuacja Tiary i Carla.
„Ból przy robieniu sobie ran, to jest nic w porównaniu do bólu jaki odczuwam każdego dnia.”
Noc potrafi przynieść wiele niespodzianek. Zarówno tych dobrych, jak i złych. Tak samo wiele niespodziewanych rzeczy dokonywała ta, którą za jej czasów nazywano „Nocną Damą”. [15+]
[…] jak mu powiedzieć „kocham cię”? Niby dwa słowa, a jednak tak wiele mogą dać. Potrafią podarować wieczne szczęście i miłość. Ale potrafią podarować też smutek i cierpienie.
„Pulvis et umbra sumus. Mój ojciec czasem tak mawiał. Jesteśmy prochem i cieniem. Może ja po prostu… Odgrywam rolę cienia?”
Biegnę przez las. Serce łomocze mi w piersi. Czuję niewyobrażalny ucisk w żołądku. Boję się. Boję się postawić nogę przed sobą. Boję patrzeć się w przód. Boję się własnej głowy i myśli.
Ciemność to nierozłączna część nas. To mrok sprawia, że nasze serca są ogrzewane przez światło słońca. Bez ciemności nie znajdziemy promyka nadziei.
„Brązowa mentorka Płomiennej Łapy stała przez chwilę w ciszy, wsłuchując się w dźwięki lasu. Odetchnęła głęboko i zaczęła mówić.”
„Miałam na punkcie Harry’ego obsesję. Dosłownie. Stałam się jego psychofanką. […] Byłam ślepo zapatrzona w to, co robił. Zawsze był dla mnie idealny.”
Miłośnicy podróży. Kosmosu. I przede wszystkim otaczającej nas przyrody. Poznajcie czworaczki Farrington, które jednej, wyjątkowej nocy, ze zwykłych dzieci przeobraziły się w strażników wyobraźni.
,,Kiwam głową i mówię, że dobrze. Oprócz tego, że znów nazywali mnie Pomyluną, oraz wyrzucili mojego „Żonglera” do kosza, ale to tylko dodatek.”
