A co, jeśli powiem ci, że słowo „ładna” to więzienie o pięciu literach, które zamyka cię w skórze?
W mroczne, złe morze, jak kruk, którego dosięgła strzała boga.
Nigdy już nie będziemy tu znowu.
W jednej chwili, niczym nić powietrza, świat zdaje się wzbierać jak chmura.
Heleno należąca tylko do siebie — czy byłaś szczęśliwa, gdy wszyscy płonęli?
Dla was — każde światło na niebie, niech świeci po waszemu.
Nie musi dźwigać całego świata. Kiedyś poprowadzi armie, Lecz teraz — jest po prostu dziewczynką.
Bo nie jest zaszczytem być tak kochanym, I nie było ci dane szczęście być tak pożądanym.
Straciłeś wszystko — Bo bóg zakochał się w tobie, Bo zostałeś pobłogosławiony przez Afrodytę, I zapłaciłeś za to najwyższą cenę.
I wybuchnę w blasku, zapłonę znów — Miłością i śmiechem rozjarzony.
Śpiewaj o nas wszystkich, i o tym, jak w końcu nie musiałyśmy kalać rąk krwią, by rozedrzeć świat na strzępy.
Twoja siła chroniła twoje dzieci. Teraz ich moc ochroni ciebie.
Bogowie są wśród nas, a nie potrafią przetrwać. Dlaczego więc ja miałbym potrafić?
I jak nawet Hades drżał pod jej spojrzeniem.
Zawsze jesteś z nami, Hermesie, bogu, który w dłoni swej niesie dobro ludzi.
Purpurowy hiacynt — wypowiedz jego imię, nie, głośniej
Z dala ode mnie jesteś bezpieczny od wszystkich edypowych żądz, a twoje sny, mój Telemachu, są czyste…
tak bardzo, że gotowi są wyprawić tysiąc okrętów w imię swego błędnego honoru — a potem obarczyć winą jej imię.
Śliskie, jadowite węże wiją się ku nieruchomej lasce. Mówienie obcym językiem — nigdy nie jest nudne.
Zawiesza głos, a reszta milknie. „Bóg za Boga.”
Czy nie chciałbyś dać im spokoju, może miłości, tam, gdzie tylko możesz?
Bogowie nie umarli. Bogowie nie są martwi. Bogowie — to my.
Ikar spadł, tak, lecz było jasne, że to nie miało dla niego znaczenia, bo zanim spadł, Ikar latał.
A gdy upadasz, wiesz na pewno, że nasza miłość okazała się prawdziwa.
Czy odnajdziesz kiedyś spokój na złotych polach cnoty po śmierci?
Co bym dał, by być śpiącym ciałem obok ciebie.
Moja cicha miłość była twoja od początku.
Cały pokład pokryty był krwią, ale nie na tym skupił się jego wzrok. Zrobił kilka kroków i pochylił się, ponosząc ciężki miecz, który do niedawna dzierżył jego przyjaciel.
Ty mi pokazałeś, że miłość taka jak nasza potrafi nawet z najciemniejszego, najzimniejszego królestwa może uczynić najszczęśliwszy dom.
I że jest równie samotna i równie gotowa pochłonąć cały świat.
.Dionysus.