Ponieważ są rany, które nigdy się nie goją.
To moje przeprosiny dla tych dziewcząt, Nie widzę w nich winowajczyń. Ale jak przekląć własnego męża, Skoro on włada niebem?
A jednak bóg, tylko bóg, dla kwiatu – Tego, którego płatki rozkwitły w złotym świetle, nie w cieniu, skryte przed pocałunkiem słońca.
Więc polecam tę pieśń sprzed lat, o miłości odważnej, co przetrwała świat, dwóch serc, co biły jak jedno wciąż, od wschodu słońca aż po noc
My flower, hyacinth…
Lecz nie może to być nikt byle jaki, niczym grzesznik nijaki…
Bo sensem tej podróży jest miłość do drugiego człowieka.
.Dionysus.