A jednak — w płomieniach Troi to jej oczy były najczystsze, bo znała kres i mimo to patrzyła.
Lecz, kochanie, na wszystko jest odpowiedź.
Niech słyszą. Bo chłopcy też krwawią w milczeniu, a ich łzy też mają imię.
Nasza historia się nie kończy — ona dopiero się zaczyna.
Miłość bez dotyku, bez odpowiedzi, lecz tak głęboka — że aż raniła skały.
Bo każda z nas jest początkiem języka, którego świat dopiero się uczy.
Czasem, gdy spada gwiazda, to tylko kropla z jego tęsknoty, spóźniona łza za ziemią.
Nigdy już nie będziemy tu znowu.
W jednej chwili, niczym nić powietrza, świat zdaje się wzbierać jak chmura.
Heleno należąca tylko do siebie — czy byłaś szczęśliwa, gdy wszyscy płonęli?
Dla was — każde światło na niebie, niech świeci po waszemu.
Nie bałam się, mamo; nikt mnie nie porwał. Odeszłam sama.
Bo w świecie, w którym wszyscy udają, że chodzi o miłość do koni – ja wiedziałem, że chodzi o władzę.
Straciłeś wszystko — Bo bóg zakochał się w tobie, Bo zostałeś pobłogosławiony przez Afrodytę, I zapłaciłeś za to najwyższą cenę.
I wybuchnę w blasku, zapłonę znów — Miłością i śmiechem rozjarzony.
Twoja siła chroniła twoje dzieci. Teraz ich moc ochroni ciebie.
Bogowie są wśród nas, a nie potrafią przetrwać. Dlaczego więc ja miałbym potrafić?
Purpurowy hiacynt — wypowiedz jego imię, nie, głośniej
Jeśli masz mi opowiedzieć historię Ikara — opowiedz mi ją całą.
Z dala ode mnie jesteś bezpieczny od wszystkich edypowych żądz, a twoje sny, mój Telemachu, są czyste…
tak bardzo, że gotowi są wyprawić tysiąc okrętów w imię swego błędnego honoru — a potem obarczyć winą jej imię.
Ptak Hermesa imię me, Skrzydła swe jem, by poskromić się.
Zawiesza głos, a reszta milknie. „Bóg za Boga.”
Czy nie chciałbyś dać im spokoju, może miłości, tam, gdzie tylko możesz?
Bogowie nie umarli. Bogowie nie są martwi. Bogowie — to my.
Ikar spadł, tak, lecz było jasne, że to nie miało dla niego znaczenia, bo zanim spadł, Ikar latał.
A gdy upadasz, wiesz na pewno, że nasza miłość okazała się prawdziwa.
Czy odnajdziesz kiedyś spokój na złotych polach cnoty po śmierci?
Cały pokład pokryty był krwią, ale nie na tym skupił się jego wzrok. Zrobił kilka kroków i pochylił się, ponosząc ciężki miecz, który do niedawna dzierżył jego przyjaciel.
