-Nastazja
Zgadniemy, jak wyglądasz na podstawie Twojego ideału mężczyzny!
Noc nigdy nie potrzebuje cienia, ale wymaga. Przejścia w uśmiech migoczących gwiazd, gdzie światło jest tylko blizną blizn.
Cykl przemocy w moim umyśle…
chcesz się topić w oceanach oczu swych kochanek, choć już dawno cię pochowano i obrosłeś mchem.
Zawsze jest wybór. Wystarczy tylko przełamać swoje bariery i spojrzeć na sytuację z innej perspektywy, by móc kompletnie zmienić bieg historii.
Wiem, co byś powiedział, a raczej zanucił, gdybyś tu był. Nie płacz, kiedy odjadę, bo sercem będę przy tobie. A jednak ty odjechałeś, odpłynąłeś, odszedłeś. A ja płaczę.
He’s so bad, but I don’t care. By the time.
„Pozwólcie mi się uśmiechać, nie pragnę niczego więcej.”
Byłaś jak Słońce, które ciągnęło mnie swoim ciepłem, wabiło pięknem, rozkochiwało letnim zapachem. Dałem ci się przyciągnąć, przytrzymać, stopić. Byłem Ikarem, który nie potrafił zobaczyć, że spada.
Z czasem miejsce przestało być nakryciem dla dusz zmarłych, a dla niespodziewanych gości. Pomimo tego, dusze zmarłych ciągle przychodziły i przychodzą by odwiedzać swoich bliskich w dniu Wigilii.
„Hide away, they say. 'Cause we don’t want your broken parts. I’ve learned to be ashamed of all my scars. Run away, they say. No one will love you as you are. But I won’t let them break me down.”
❝Temperatura ściany była ponoć tak zimna, jak temperatura jego serca. Zimna jak kamień.❞
Podlewanie martwego kwiatu nie przywróci go do życia.
Szesnastolatka borykająca się z aspołecznością wysłana przez matkę na letni obóz musi przezwyciężyć własne przeciwności. Czy podoła zadaniu? Czym poskutkuje nowa znajomość? Co skrywa las Irles?
Tyle nas łączy, prawie nic nie dzieli. Czy to zwykłe zbiegi okoliczności? A może po prostu jesteśmy sobie przeznaczeni?
Ostatni dzień Hope Potter
