,,[…]Tonę, bo jest mi źle / Tonę, bo chciałabym ale nie mogę / Tonę, gdy znowu coś mi się dzieje / Tonę, bo znowu w szkole wyzwiska / Tonę, bo ty też je rzucasz[…]”
,,[…]A wieczorem, gdy świat cichnie/W kocu, by nie tonąć w zimnie/Znów ucieknę z tego świata[…]”
So, before you go Was there something I could’ve said To make your heart beat better?
,,[…]Bo miałem być jak brat „idealny”/Ja jednak odpływam w świat nierealny…[…]”
Oczekiwali, że im się poddam i stanę się ich własnością. Ich niedoczekanie. Jestem sam sobie panem.
Grace to dziewczyna, która dla swojej siostry zrobi dosłownie wszystko. Dlatego gdy okazuje się, że Lidia została zarażona niezwykle niebezpiecznym wirusem, postanawia uratować siostrę i ją wyleczyć.
Nie bała się ona śmierci, ona na nią polowała. Bowiem śmierć zabrała jej matkę, gdy młoda Lestrange miała zaledwie cztery lata.
thank you
«Użalał się teraz, nad swoim marnym losem. A to wszystko przez najzimniejszą porę spadających liści»
Czy ktoś mnie odnajdzie, poprowadzi drogą, Do mojego serca, gdzie prawda jest ukryta?
„Mam nadzieję, że jesteś bezpieczny Gdzieś po drugiej stronie świata Gdzie szczęście i dobrobyt jest wieczny Bo nie ma tam obawy ścięcia przez kata”
I kiedy Śmierć przygładzi nasze włosy, nie będziemy mieli sobie nic do zarzucenia.
Nie mogę już dłużej tak żyć. Ta pustka mnie pożera…
W zimnej jaskini znajduje się tak naprawdę legowisko, w którym mieszkają koty. Nie są one „Klanowymi kotami”, są zwykłymi samotnikami lub włóczęgami.
Niech rozpacz się obudzi na ściętych bólem wargach, niech idzie między ludzi żebracza (…) strącony, pokonany, w bezdusznym ginę tłumie. Ach, po co śniłem plany, gdy snów nikt nie rozumie!
Czasem śni mi się, że wracam do domu, ale po chwili budzę się przez wybuch pocisku artyleryjskiego.
Mógłbym przysiąc, że widziałem żywą wiosnę. Miała piękne, zielone oczy. I takie przepłakane, wypłukane. Ale mimo to, było w nich widać nadzieję.
„Jesteś jak wiatr, wszędzie i nigdzie trwasz bez duszy, bez serca”
