Krótkie opowiadanie o cieniu, który odszedł zbyt wcześnie. O emocjach, które nie mieszczą się w świetle. O tym, że życie bez cienia traci swój kształt i sens.
„— Bo nigdy się nie zgadzałyśmy. Zawsze mi tylko przeszkadzałaś. Ciągle miałaś inne zdanie. Byłaś jak burzowa chmura na błękitnym niebie.”
„[…] Jestem tylko cieniem. Cieniem osoby, która kiedyś żyła w moim ciele, a teraz jest tylko wspomnieniem […]”
Bo jestem zbyt mała, by cokolwiek zmienić.
Chciałeś być dla mnie kimś tajemniczym, a ja z każdym dniem przywiązywałam się do Ciebie coraz bardziej. Przysięgam, że do końca życia będę uważać Cię za słodki cień.
Oczy miała nienaturalnie czarne, a na jej ramieniu siedział równie ciemny kruk.
,,(…)Nie chcąc konfrontacji na przerwach w cieniu stoi/Spojrzeń pogardliwych bardzo się boi(…)”
„Ona jest jasna niczym dzień…. a ja to mroku własnego cień”
Nigdy nie było aż tak źle. Cień jest wszędzie, otacza nas, pochłania. Uwięzieni w pętli kłamstw, miotamy się między światem i mrokiem, a w powietrzu unosi się ciężki, metaliczny zapach krwi. {+18}
Szybsza, lepsza, wygodniejsza
