”W Londynie też umierają ludzie i to nawet Ci, w których ogień dalej płonął”
Pytał o to, prosił o to – ja nie byłam wystarczająco dobra.
Znowu zgubiłaś „tę prawidłową” ścieżkę.
Wszyscy grzeczni chłopcy idą do nieba, ale źli przyniosą niebo do Ciebie.
Urodziliśmy się w świetle księżyca. To on nad nami czuwa.
Jesienny wieczór, nawracająca w myślach przeszłość, skończone uczucie, odłamki porcelany na podłodze. Czy da się jeszcze uratować tę nieszczęsną dziewczynę?
Mimo ze w naszych życiach pojawiło się te cholerne uczucie bezsilności, pozostaliśmy silni. Czy to nie jest już wystarczające zwycięstwo?
Każdy myśli, jak to jest. Być na szczycie, wspinać się. A ten, który już tam jest. Wbrew pozorom ledwo trzyma się.
Sny są tylko snami. Niektóre nawiązują do naszych marzeń, inne są wręcz nieprawdopodobne, a kolejne ukazują nasze lęki, jednak to nadal fikcyjny obraz tworzący się w naszej głowie.
Wystarczyło Ci 6 dni, aby stworzyć świat. Wystarczyłem tylko ja, aby go zniszczyć. Czas na chwilę oddechu. Chociaż nie wiem czy dożyję dnia siódmego.
Od kiedy tylko Cię poznałam, wiem, że noc jest blaskiem w Twoich oczach, w którym na zabój się zakochałam.
— Jesteś pewna, że chcesz mi to obiecać? — Riddle spojrzał na nią ze zdziwieniem, dziewczyna lekko się zawahała, ale po chwili była już pewna — Tak — jego kąciki ust delikatnie powędrowały ku górze.
Moja nadzieja na normalne życie, mój wybawiciel, który obiecał pomoc został moim katem. Mam stać się bronią, która posłuży do przejęcia władzy nad całym światem. Nie dopuszczę do tego.
Teraz, stojąc na pustej scenie, nic już się nie liczy.
Trzeba pomóc Harry’emu, Ronowi i Hermionie, zanim będzie za późno. To zwierciadło jest ich jedyną nadzieją…
Nie ja go wybrałam, ale on mnie. I stałam się królową jego serca oraz Hadesu. Lecz moja matka nie wiem, że chciałam owocu granatu, chciałam ciemności, chciałam jego.
