„Jesteśmy potworami, nie zasługujemy na szczęśliwe zakończenie, a dopóki tego nie rozumiesz nie zrozumiesz dlaczego wciąż się ukrywamy w koronach drzew lub ciemnych jaskiniach kiedy widzimy człowieka”
„[…] I wiem, że przyszłość jest lepsza, bo… za każdym razem, gdy płaczę, staję się trochę silniejsza. Lepsza, trochę silniejsza.
„Miłość nie polega na tym, aby wzajemnie sobie się przyglądać, lecz aby patrzeć razem w tym samym kierunku.”
„Jeszcze nigdy nie tęskniła tak za Hogwartem. Na myśl o powrocie mimowolnie się uśmiechała, a wszystkie miłe wspomnienia zaczynały przewijać się w jej głowie jak na filmie.”
Tak jak rzeka płynie prosto do morza, tak ja płynę prosto do Ciebie.
Tylko ty znasz zakończenie tej niekończącej się układanki.
’- Dla mnie zielona herbata. – powiedział chłopak, uśmiechając się zabójczo.’
„Znowu stoi sama pośród czterech ścian. Patrzy w lustro, w swe zielone oczy. Widzi pustkę, tę cholerną pustkę…”
Sięgnęłam po kubek herbaty i dmuchnęłam w zawartość, wzbijając deszcz malutkich, herbacianych rozbryzgów. Poleciały na podłogę, układając się w zawiły kształt.
„Cześć mamo, cześć tato. Wasze dzieci wróciły.”
❞tajemniczą dziewczynę owianą śnieżnobiałym szalem, przy której było wiele ptaków, w większości sępów.❞
,,Cała trójka była przerażona na myśl o spotkaniu naprawdę tych malowanych legendami miejskimi postaci. Wydawało się, jakby mieli spotkać wrogie postacie z bajek.”
„Witaj, samotności, ma stara przyjaciółko.”
❝Są jak polewa i babeczka, osobno smakują w porządku, ale dopiero gdy się połączą stworzą coś niesamowitego❞
Nienawiść zaślepia, gniew ogłusza, a ten kto pragnie zaspokoić żądzę zemsty, może przypadkiem napić się goryczy.
i nie ukrywam, że jestem w kwitnący kij zazdrosna
Wierzyłam do końca. Nie poddawałam się. A Ty byłaś przy mnie cały czas. Teraz zrozumiałam. Jeśli chcę — mogę. Nic się nie zmieniło. Kocham Cię, i będę już na zawsze…
„—No to może ja zacznę. Nazywam się Xinny, na nazwisko mam… —Nazywasz się Daley Malfoy, czyli zapomniana córka rodziny Malfoyów.”
” — Istoty te są złote — odparła pani de Rethilde spod parasolki szykownej. — jednak żeby dzieci te kochane nie przepadły gdzieś, gdzie nikt szukać ich nie będzie, wśród natury dzikiej, bezkresnej…”
