Diana Fair przez ostatnie trzy lata liceum była samotniczką – przyjaźniła się tylko z książkami i swoim pamiętnikiem. Myślała, że tak doczołga się do samego końca roku szkolnego.
„Życie, życie. Czym ono właściwie jest? Dla innych ludzi może być to po prostu trudny do przejścia proces, lecz dla mnie jest to niewidzialna duszyczka. Śmiejąca się w głos. Biegnąca przed siebie.”
Z czasem uśmiech wszedł mi w nawyk, przez ciągłe zakładanie maski tej „szczęśliwej duszyczki”, nawet niekiedy zapominałam ją zdjąć.
— Możesz igrać z ogniem, ale nie ze mną, kochanie.
„Zapomnieć i udać, że nic się nie wydarzyło.”
Wszedłem do szkoły, a do moich nozdrzy od razu wdarł się zapach wiosny, mimo, iż jest zima. Znałem ten zapach.
A kiedy zdejmie się maskę, ukazuje się życie.
— Przepraszam, ma Pan zamiar zapłacić za te kwiaty? — zniecierpliwiona kasjerka sprowadziła mnie na ziemię. — odezwie się Pan?
Najważniejsze, aby mieć wszystko pod kontrolą i móc zapanować nad chaosem
Po raz pierwszy od szesnastu lat, Melanie naprawdę płakała. Zawsze jej powtarzano zasadę: „Primrose’owie nigdy nie płaczą”. A ona była jedyną osobą, która tę zasadę złamała.
Przeżyj niezwykłą przygodę!
Kiedy John dowiaduje się o swojej śmierci, pisze list do ukochanej Mary. Przekazuje jej wszystkie uczucia, jakie skrywał w swoim sercu.
Ofiar jest co raz więcej i każdy dzień jest jak loteria, bo nie wiadomo na kogo tym razem padnie.
W jego oczach wirowały wspomnienia dobrych lat z rodziną, którą stracił. Został sam i nie chciał zrobić czegoś, by być z kimś.
Więc na razie przeproszę, powiem, że to moja wina, będę to powtarzać na okrągło, dopóki z poirytowania nie przestaniesz krzyczeć.
Były dla siebie jak siostry, ale dwa różne światy, dwie różne osobowości, dwa różne rodzaje piękna. Czy były w stanie funkcjonować?
Do zaoferowania mam tylko chłód, a ona mówi do mnie słońce. Choć sama jest słońcem.
