❝I’m think you have a heart Sherlock. But maybe no one see this. We are friends. Real friendship, its our power❞
Kylie Hudson to mieszkająca w Dolinie Godryka gryfonka, przyjaźniąca się z Albusem. Pewnego dnia relacje przyjaciół legną w gruzach, a to wszystko przez nowego w Dolinie blondyna.
Nowatorski projekt. Jedyne w swoim rodzaju reality-show. Bolesne historie. Nawracające wspomnienia.
Czarny jak diabeł, gorący jak diabli, czysty jak anioł, słodki jak miłość.
Trzy dziewczyny, wszystkie nas zraniły, a łączy je tatuaż. Symbol fałszu.
— Tak bardzo cię kocham— powtórzył Regulus, składając krótki pocałunek na jej czole. — Wybacz mi. Obliviate.
Za tym kim jesteśmy, stoi wiele czynników. Są osoby, które trzymają nas na dobrej drodze, jednak ich brak pcha nas w niewłaściwym kierunku…
,,Tak było i dzisiaj wieczorem, kiedy niebo wyglądało jak oblane intensywnymi farbami. Siedziałam w tej samej pozycji, pochylona nad stronami mojego „rekwizytu od kamuflażu”(…)”
„— Więc chcesz mi wmówić, że umarłem? — spytał chłopak ze spokojem.”
Czuję się tak samotnie posiadając tylko Ciebie.
W przyjaźni nie chodzi o to, by być ze sobą w dzień i w nocy, lecz jej sens ukryty jest w tym, aby potrafić ją pielęgnować, mimo że oczy siebie ujrzeć nie mogą.
Jak to jest być artystą? Wymyślać poezję, tworzyć historię długą i zachwycającą? Czasem marzy mi się być jednym z nich. Ktoś powie, że jestem, a ktoś inny, że nie. Ja sama, powiem tylko, że nie wiem.
Wypijmy za uśmiechy, których tak nam dziś brakuje, a być może rozświetlą nam niebo.
,,(…) łapię za swój skórzany plecak i śmiało pędzę w kierunku nieznajomego.”
Gdy tajemnicza Faye pojawia się w życiu nastoletniego Jamesa Pottera, nic nie będzie takie jak wcześniej. Dziewczyna skrywa pewne sekrety, które wyjdą na światło dzienne w nieoczekiwanym momencie…
Miłość można porównać do ptaka. Nieważne jak bardzo staramy się zatrzymać ją w klatce, ona zawsze pragnie się z niej wydostać.
– Oh, dobrze wiesz, jak jest… Od kiedy odeszłaś, wiele się tutaj zmieniło. Są… – zawahał się. – Jakby to powiedzieć? – mruknął do siebie pod nosem. – Nowe zasady. Są ci lepsi i ci gorsi.
Mały specjał za 200 obserwujących.
Przysięgam Ci, moja nieidealna Mademoiselle, że jeszcze odkupię nasz byt. Usiądę w naszym ubogim saloniku, naleję do kieliszków szampana i dam Ci dziecinną, naiwną wiarę, że wszystko będzie dobrze.
