Mówiłam, ale nikt nie słuchał Jak odzyskać spokój ducha?
W swojej własnej głowie nie czuł się bezpiecznie.
„Cisza zagłuszana niemym wrzaskiem ludzi, co żywot zakończyli”
Zapach fajek dobrze mi się kojarzył Bo znałam chłopca, który dużo marzył
Nie zawsze warto słuchać naszej głowy. Czasami bywa dla nas bardziej okrutna niż inni ludzie.
Idzie śmierć pustą drogą Stawia kroki z wielką trwogą
Kobieta, która była w mym sercu Nie chciała czytać moich wierszy
Nie trzyma mnie tu nic Chce w końcu wolna być Nie chce tylko o tym śni
„Choć patrzysz się beznamiętnie, czujesz, że zaraz twe serce pęknie”
„nie chcę być ich cieniem, który wiatr rozwieje, chcę być inspiracją, co przynosi nadzieję”
❝Napisany wiersz, bez rymów i przekazu, jest tylko zlepkiem banalnych wyrazów ❞
Nie chcę oglądać sama tych gwiazd Nie chcę spoglądać w inne oczy, niż twoje
Już nie pytam, jak się czujesz Już mnie czule nie obejmujesz
Zabierz tę miłość, przez nią nie mogę spać.
Czasem słyszę w sobie płacz dziecka głośny Zostawionego w środku wielkich spraw
„Patrząc w twe oczy srebrzyste, wypowiem obietnice szeptem”
a one same piękniejsze od frezji
„Kolejna noc zła, na niebie gwiazdy migające. Nie patrz w te oczy, w ciemności świecące”
Przez nią tracę nadzieję, jest parszywa Zapytasz jak się nazywa? Mara nocna Co odwiedziny przychodzi bardziej mocna
Twoja mina była krzywa Ale kiedy mnie zobaczyłaś Twoje oczy rozbłysły A na usta wkradł się uśmiech
Jeszcze będzie pięknie Choć już przykrywał mnie piach Modlę się z nadzieją, że nie zmięknę Wspominam te dobre chwile w snach
Ktoś kiedyś powiedział Strach powoduje, że nie żyjesz życiem Żyjesz w swoim umyśle I chyba za bardzo Wzięłam to do serca
„najpiękniejsi ludzie płaczą smętnie, bo nie wyglądają wystarczająco pięknie”
Wyrządziłam ludziom dużo krzywdy Choć próbuję, to jej nie odwrócę nigdy
Szybsza, lepsza, wygodniejsza
