Wielka moc, wielka odpowiedzialność… Czy młoda, niedoświadczona suczka zdoła użyć jej jedynie we właściwym celu? Czy nie zmiecie sensu czyjegoś – a co ważniejsze swojego – życia w proch?
To dziwne, jak ludzie potrafią się zmieniać. Jak w tak krótkim czasie potrafią dorosnąć… Nie wierzysz? To posłuchaj pewnej historii.
Znów posyłasz w moją stronę uśmiech…
nie cierpię widzieć Cię uśmiechniętego. pragnę spalić Twoje szczęście. samo myślenie o tym sprawia mi satysfakcję… oczy psychopaty, przepełnione bólem. moim bólem.
„Bo milość dopadnie każdego. Trzeba po prostu… poczekać”
To uczucie jest nadprzyrodzone, pozaziemskie, jak sen, z którego nie chcę się obudzić.
Noc w Wieży Tytanów. Dwoje ludzi, zmęczonych światem, a jednak odnajdujących spokój w obecności drugiego.
[…] Nagle usłyszała trzask. Ze strachem spojrzała na gałąź, na której stała. Właściwie była to cienka gałązka, która właśnie pękała. […]
Gdy obudziła się rano była wyjątkowo zamulona, nie pamiętała prawi nic z poprzedniej nocy.
bo czasem jedno „napisz jak będziesz” wystarczy, żeby człowiek zrozumiał, że jeszcze wcale nie przestał czekać.
Bo co jeśli ostrzeżenie Mulcibera było zaledwie szczytem góry lodowej, a prawdziwe niebezpieczeństwo było znacznie poważniejsze i zbliżało się do murów Hogwartu wielkimi krokami?
Podróż do najniebezpieczniejszego królestwa w mitologii greckiej. Spotkanie z budzącym respekt Hadesem, który poszukuje kogoś, z kim mógłby dzielić władzę.
Gdy komisarz Rosalie Satterlee, została wezwana do samobójstwa, nie sądziła, że okaże się ona aż tak skomplikowane. Pętla czasu zaciska się na szyi młodej policjantki, dusząc ją, niczym jedną z ofiar
Czy oboje jesteśmy przeklęci? Tylko w ich historiach, mój kochany.
”Kocur niechętnie skinął głową. – Krążą plotki, że ta kotka nie boi się niczego i nikogo. I jest zawsze spokojna. Nawet podczas bitew – odparła Złota Mgła”
Nie mam nietolerancji laktozy. Nie mam nietolerancji samotności. Mam nietolerancję miłości.
W małym miasteczku zaczęły się dziać dziwne i niepokojące rzeczy…
„ — Musisz uwierzyć— strzepnęła ogonem na jego pytanie— w Klan Gwiazdy…— przerwała na chwilę— We mnie… bo ja jestem tutaj— wskazała na rozgwieżdżone niebo.”
Sometimes we just should let things as they are and move on.
