Pierwsza z trzech części „Świetliki”, czyli połączenie dramatu i świąt.
Pierwsza z trzech części „Świetliki”, czyli połączenie dramatu i świąt.
UWAGA: Opowiadanie zawiera tematy potencjalnie trudne dla osób wrażliwych.
Dusza ma to do siebie, że jest najprawdziwsza. Mowa czy myśli nigdy jej nie dorównają.
To boli, gdy patrzę na Ciebie i z uśmiechem mówię, że jest okej.
,,Zgasłeś nagle, jak gaśnie pochodnia, zdmuchnięta przez przypadkowego przechodnia”
Elegia o kotce Misty — zapis ciszy, żałoby i wspomnienia. Utwór o utracie, która zatrzymuje czas i zostawia ślad w sercu, w krajobrazie, w pamięci. Poezja o tym, co nie znika.
„Odpowiadały mu tylko kosogłosy, żałobna karykatura echa.”
Hannah straciła wszystko, tracąc tę jedną dziewczynę, a jest zbyt wielkim tchórzem, aby za nią podążyć. Teraz musi nauczyć się żyć od nowa, ale jak ma to zrobić, gdy jedyne o czym myśli, to śmierć?
To było zbyt bolesne, aby mogło przetrwać, ale cieszyłyśmy się tym bólem tak długo, jak tylko mogłyśmy.
nie każdy żyje, każdy umiera
Gdy ptak opuszcza gniazdo, nawet gniazdo płacze, mimo, że ptak jest wolny.
Szybsza, lepsza, wygodniejsza
