Vaerea.
ʀɪᴏᴛ ᴊᴇsᴛ ʜᴀᴋᴇʀᴇᴍ. W ᴛʏᴍ śᴡɪᴇᴄɪᴇ ᴛᴏ ᴡʏsᴛᴀʀᴄᴢʏ, ʙʏ ᴢᴏsᴛᴀć ᴘʀᴢᴇsᴛęᴘᴄą. Śᴄɪɢᴀ ɢᴏ łᴏᴡᴄᴀ ᴄʏʙᴇʀᴘʀᴢᴇsᴛęᴘᴄóᴡ. Tʏʟᴋᴏ sᴋąᴅ ᴍᴀsᴢ ᴡɪᴇᴅᴢɪᴇć, ᴢᴇ Rɪᴏᴛ ᴍóᴡɪ ᴄɪ ᴘʀᴀᴡᴅę?
Strata nauczyła mnie, że nic nie trwa wiecznie. Niebieski motyl przypominał mi o tym przez całe życie. Tylko czego właściwie miał mnie nauczyć?
Pięć palców. Tyle wystarczy, żeby zabić. Dlatego ich pilnuję. Nie dotykam ludzi, nie pozwalam dotykać siebie. A jednak czasem zastanawiam się, jak to jest poczuć czyjąś skórę i nie czekać na rozpad.
Czy istnieje bóg? Bo jeśli tak, to dlaczego czeka na twoje powiadomienia? Dlaczego boi się, że pewnego dnia przestaniesz wracać?
Każda dusza ma swoją ćmę. Każda ćma zna drogę. Ale co, jeśli dusza zapomni, dokąd miała iść? W świecie bez słońca dzieci czekają na „Jutro”. Tylko nie wszystkie potrafią pójść dalej.
W złocie myją ręce po cudzie krwi, udając, że to nie ich sny. A ja w ciemności, gdzie kończy się dźwięk, jestem wyrokiem na ludzki lęk.
Którą twarz dzisiaj przywdziać mam, By pasować w ten kłamliwy kram?
Vaerea.