— Witamy z powrotem, skarbie.

Od tygodnia jestem w domu. Codziennie chodzę na spotkania do Cristyn Williams, końca terapii nie widać. Ale za każdym razem mówię.

— Po prostu wiem, że jestem ci winna powiedzenia prawdy. Całej prawdy. Tego co było przed i po. I tego co się stało… Nie wiem tylko czy chcesz to wiedzieć.

—Jak widzisz jak umiera bliska ci osoba, a potem słyszysz, że to samo spotka wszystkich, których kiedyś pokochasz, boisz się i starasz się odepchnąć tych, na których ci zależy, aby ich nie narażać.

—Potrafię tylko odpychać i ranić ludzi! Myślisz, że tego nie wiem?! Uwierz mi, wiem o tym! I jest mi bardzo przykro, że zrobiłem to tobie!

— On mnie nie okłamywał przez cały czas naszej znajomości. Okłamał mnie tylko raz, mówiąc, że to wszystko było zakładem. Chciał, abym go znienawidziła.

Nie robię nic dramatycznego, nie krzyczę, nie wpadam w histerię, ani nie zaczynam płakać. Po prostu przestaję oddychać.

— Bo to wszystko było zakładem. Ty byłaś zakładem.

— Syriusz jest dobrym człowiekiem, ale robi mnóstwo pochopnych rzeczy. I próbuje odepchnąć tych, na których zależy mu najbardziej. Nie oceniaj go zbyt pochopnie, gdy to samo spróbuje zrobić z tobą.

— Co jest między tobą a Blackiem?

— Wątpię, myślę, że Voldemort nie zaatakuje zamku. Nie otworzy bezpośredniej wojny z Dumbledorem.

Na ciemnym niebie, usianym bladymi gwiazdami unosi się szmaragdowa czaszka, spomiędzy jej warg wysuwa się wąż i wije, jakby mówił, zwiastując nieszczęście.

Syriusz jest jedyną z nielicznych rzeczy w moim życiu- jedyną osobą- która sprawia, że nie czuję się kompletnie zniszczona. I wcale nie chcę się tym uczuciem dzielić.

Jestem przyzwyczajona do jego protekcjonalnego tonu, sarkastycznych odzywek i sztucznej pozy kobieciarza, bo to stawia nas na tym samym poziomie. Sprawia, że oboje nie jesteśmy prawdziwi.

I wtedy dochodzi do mnie, że nie jesteśmy jedynymi osobami na korytarzu, a co gorsza rozpoznaję głos Regulusa Blacka i Lucjusza Malfoy’a.

Gdy w końcu wróciłam do Beauxbatons nie miałam już nikogo z kim mogłabym porozmawiać na przerwie, nikogo z kim mogłabym robić żarty i się śmiać, czy chodzić wieczorami do biblioteki.

—Lubię cię. Właśnie dlatego nie chcę zostawać z tobą sam na sam. Nie ufam sobie, gdy jesteśmy sami, bo za każdym razem mam ochotę powiedzieć wtedy prawdę, na którą nie mogę sobie pozwolić.

Ale śmiejemy się i w tej jednej chwili wzrok ludzi wcale nie wydaje mi się taki straszny.

Syriusz nie jest głupi, jakby zrzucić z niego opinię kobieciarza i leniwca, który w życiu nie dotknął książki z własnej woli, i pozbawić się wszelkich stereotypów, można to dostrzec.