Trzy dziewczyny – trzy różne historie. Każda z nich doświadczyła czegoś innego, jednak w nowym świecie zaczynają od początku. Kto pierwszy dowie się o swoim poprzednim życiu?

Czy ta godzina kiedyś się zmieni…? Czy zatrzymałam się w tym czasie na zawsze…?
Jungkook i Tzuyu odkrywają licealną miłość –powolną, cichą i nieidealną, pełną pierwszych uczuć, drobnych gestów i wspólnych milczeń, które znaczą więcej niż słowa.
Jennie i Kai kochają się mocno, ale toksyczni fani wpychają ich w konflikt. Miłość nie wystarcza, gdy świat chce ich rozdzielić.
Dziewczynka, która stworzyła przyjaciela, by przetrwać ciszę świata. Gdy dorosła, zrozumiała, że był głosem jej siły – i że nigdy nie była naprawdę sama.
Yeji, niewidzialna dla świata, uczy się oddychać w ciszy. Gdy wszyscy traktują ją jak powietrze, odkrywa, że to właśnie ono podtrzymuje życie.
Dwie sylwetki, jedno napięcie i moment decyzji. Han i Minho balansują na granicy myśli i czynu, gdzie „zrób to” znaczy więcej niż odwaga.
Yena, idealna „dobra dziewczyna”, odkrywa, że noc mówi prawdę głośniej niż dzień. W ciemności nie trzeba udawać – wystarczy być.
Między drzewami, w których korony odbijały niebo jak lustra, przesuwały się srebrne mgły. Szklany Las, tak go nazywano – miejsce, w którym wszystko było kruche, piękne i niebezpieczne zarazem…
W szkolnej łazience kończy się cicha tragedia Yeri, zwanej „Yeti” – wyśmiewanej, niezrozumianej dziewczyny, która próbowała istnieć w świecie, gdzie wrażliwość boli bardziej niż samotność.
Yeji codziennie dostawała małe liściki, które miały na sobie wróżbę. Przerażającym faktem było to, że każda z nich się sprawdzała. Yeji postanowiła zapytać w liście kim jest autor…
Czternastoletnia Seong Ga-yeong dostaje tajemniczą paczkę po ojcu, i mimo sprzeciwu rodziców, postanawia wyruszyć do Korei, by odkryć prawdę o jego śmierci.
Pewnego poranka Haruka postanawia zebrać się na odwagę i wyznać uczucia swojemu przyjacielowi, Jyutaro. Niespodziewana wizyta staje się idealnym momentem, by powiedzieć to, co od dawna nosi w sercu.
„Nie mogłam czytać dalej. Przetarłam łzy swoim rękawem, i włączyłam telefon. Z wrażenia upadł na ziemię, lecz ja na to nie zareagowałam…”
„Po siedzeniu po ciemku nagle zauważyliśmy postać ze świecą. Była wysoka. Daesung objął mnie ramionami i miał zaraz włączyć latarkę w telefonie ale włączyli prąd. A postacią „wysoką” okazał się…”
„Pewnego wieczoru kiedy ja, moja siostra, mama i tata jedliśmy kolacje zaczęły mnie gonić pewne myśli.”
„Podczas późnego wieczoru razem z moją koleżanką Miyeon spoglądałyśmy u niej w pokoju na niebo. Miała kawałek szklanego dachu więc mogłyśmy spokojnie lerzeć i oglądać. „
„Z każdym dniem wmawiałam sobie że dam radę i mu to powiem. Lecz gdy już wchodziłam do szkoły i spojrzałam na niego, odrazu się onieśmieliłam. Chyba to mi się nigdy nie uda.”































Cannyeonka