Blizny nie zniknęły. Zmieniły tylko język.
Blizny nie zniknęły. Zmieniły tylko język.
Nie jestem duchem w tym pokoju. Nie rozpuszczam się w powietrzu, nie znikam, gdy robi się niewygodnie.
Jestem płaczącą księżniczką, ale to ja przeżyłam noc do końca.
Na drodze szumi wiatr, jak wolność w sercu.
Pieśń ta ukoi Twą duszę, nim w jej objęciach umrzesz, najpierw za nią do wody, a potem z duchami pójdziesz.
Przez brudne szyby spoglądam na świat, gdzie marzenia giną w szarości.
Uczę się mówić o bólu, nazywać rzeczy po imieniu. Nie po to, by ktoś mnie ocenił, nie po to, by ktoś mnie naprawił – ale po to, bym w końcu usłyszała siebie.
Teraz płaczę pełnymi zdaniami.
Nie chcę być już szeptem. Nie schowam już słów. Bo mój głos jest narzędziem, co rozcina kłamstwa na pół.
Imię moje echem brzmi w wieczności, gdy piórem rozjaśniam wszelkie ciemności.
Mówisz, że jestem twym światłem, podczas gdy sam jesteś diabłem.
W słońca blasku tańczy cień, pośród owadów cichych brzmień (…).
Szybsza, lepsza, wygodniejsza
