Po drugiej stronie pokoju, na dwóch krzesłach ustawionych obok siebie, siedziała para dorosłych.
Jak dwie planety, które zderzyły się gdzieś pomiędzy Warszawą a Seulem…”
,,Jak dwie planety, które zderzyły się gdzieś pomiędzy Warszawą a Seulem…”
Tu możesz mnie pamiętać, nawet jeśli mnie nigdy nie było. Możesz mnie kochać, nawet jeśli nie znasz mojego imienia…
Narysowała sylwetkę — szorstką, ostrą, niedokończoną.
„Chciałem tu zostać dłużej.”
Mroczna, duszna i prawdziwa – jak nocne życie pod lampami bez cienia światła. To opowieść o uczuciu, które zbuduje – i w końcu zniszczy.
„Ale tamten Jungkook już nie istniał…”
„Niepewność w nim była niemal namacalna…”
„Wiedział, że to absurdalne – kiedy okazało się, że pracują w tym samym miejscu, coś w niej nie dawało mu spokoju…”
„Nie wiedziała, że zanim odszedł, spojrzał na jej okno jeszcze raz…”
„Nie chciał tłumaczyć, że czeka na dziewczynę, która zostawiła w jego myślach dziwne echo…”
„Deszcz uderzał o szyby, a ja patrzyłam, jak krople spływają po szkle, zacierając widok na świat, który znałam”.
„Jego oczy były szare, zimne i pełne czegoś, co znała aż za dobrze. Strachu…”
„Może to ja jestem ciszą, a ty… próbujesz zrozumieć, dlaczego nie jesteś w stanie jej pojąć”.
„Zawsze będziesz moją…” – wyszeptał, patrząc w dal, na wschód słońca, które mimo wszystko wciąż wschodziło, jakby chciało przypomnieć mu, że życie trwa dalej…
Zobacz, czy znana polska restauratorka rzuci w Ciebie talerzem!
Mickyeso